وَرُوِيَ أَنَّهُ (عليه السلام)، قَلَّمَا اعْتَدَلَ بِهِ الْمِنْبَرُ إِلَّا قَالَ أَمَامَ الْخُطْبَةِ: أَيُّهَا النَّاسُ اتَّقُوا اللَّهَ، فَمَا خُلِقَ امْرُؤٌ عَبَثاً فَيَلْهُوَ، وَلَا تُرِكَ سُدًى فَيَلْغُوَ! وَمَا دُنْيَاهُ الَّتِي تَحَسَّنَتْ لَهُ، بِخَلَفٍ مِنَ الْآخِرَةِ الَّتِي قَبَّحَهَا سُوءُ النَّظَرِ عِنْدَهُ؛ وَمَا الْمَغْرُورُ الَّذِي ظَفِرَ مِنَ الدُّنْيَا بِأَعْلَى هِمَّتِهِ، كَالْآخَرِ الَّذِي ظَفِرَ مِنَ الْآخِرَةِ بِأَدْنَى سُهْمَتِهِ.
و نقل شده است که او (علیه السلام)، هرگاه منبر برایش مستقیم میشد، پیش از خطبه میفرمود: ای مردم، از خداوند بترسید، که هیچ انسانی به بیهوده خلق نشده تا بازی کند و به حال خود رها نشده تا بیهدف بگردد! و آن دنیایی که برایش زیبا شده، به جای آن آخرت است که نگاه بد او را زشت جلوه داده است؛ و آن مغزروی که از دنیا به بالاترین آرزوی خود رسیده، مانند آن شخص است که از آخرت به پایینترین سهم خود رسیده است.