وَقَالَ (عليه السلام): لَا شَرَفَ أَعْلَى مِنَ الْإِسْلَامِ، وَلَا عِزَّ أَعَزُّ مِنَ التَّقْوَى، وَلَا مَعْقِلَ أَحْسَنُ مِنَ الْوَرَعِ، وَلَا شَفِيعَ أَنْجَحُ مِنَ التَّوْبَةِ، وَلَا كَنْزَ أَغْنَى مِنَ الْقَنَاعَةِ، وَلَا مَالَ أَذْهَبُ لِلْفَاقَةِ مِنَ الرِّضَى بِالْقُوتِ، وَمَنِ اقْتَصَرَ عَلَى بُلْغَةِ الْكَفَافِ فَقَدِ انْتَظَمَ الرَّاحَةَ وَتَبَوَّأَ خَفْضَ الدَّعَةِ، وَالرَّغْبَةُ مِفْتَاحُ النَّصَبِ وَمَطِيَّةُ التَّعَبِ، وَالْحِرْصُ وَالْكِبْرُ وَالْحَسَدُ دَوَاعٍ إِلَى التَّقَحُّمِ فِي الذُّنُوبِ، وَالشَّرُّ جَامِعُ مَسَاوِئِ الْعُيُوبِ.
و گفت (علیه السلام): هیچ شرافت بالاتری از اسلام نیست، و هیچ عزتی والاتر از تقوا نیست، و هیچ معقلی بهتر از ورع نیست، و هیچ شفیعی موفقتر از توبه نیست، و هیچ کنزی پربارتر از قناعت نیست، و هیچ مال گزندهتری برای فقر از رضایت با روزی است؛ و هر که به حد کفایت اکتفا کرد، راحتی را به دست آورد و به آرامش و سکون رسید، و طمع کلید疲ی است و اسبی برای خستگی، و حرص و کبر و حسد، دلایل به سوی هجوم در گناهان است، و شر جامع آفات و عیوب است.