دعای ۳۴ الرابع والثلاثون

صحیفه سجادیه دعای ۳۴ با صوت
قرائت صوتی — منبع: duas.org

الدعاء الرابع والثلاثون: من دعائه عليه السلام إذا ابتلى أو رأى مبتلى بفضيحة بذنب

اللَّهُمَّ لَكَ الْحَمْدُ عَلَى سِتْرِكَ بَعْدَ عِلْمِكَ، وَ مُعَافَاتِكَ بَعْدَ خُبْرِكَ، فَكُلُّنَا قَدِ اقْتَرَفَ الْعَائِبَةَ فَلَمْ تَشْهَرْهُ، وَ ارْتَكَبَ الْفَاحِشَةَ فَلَمْ تَفْضَحْهُ، وَ تَسَتَّرَ بِالْمَسَاوِئِ فَلَمْ تَدْلُلْ عَلَيْهِ. كَمْ نَهْيٍ لَكَ قَدْ أَتَيْنَاهُ، وَ أَمْرٍ قَدْ وَقَفْتَنَا عَلَيْهِ فَتَعَدَّيْنَاهُ، وَ سَيِّئَةٍ اكْتَسَبْنَاهَا، وَ خَطِيئَةٍ ارْتَكَبْنَاهَا، كُنْتَ الْمُطَّلِعَ عَلَيْهَا دُونَ النَّاظِرِينَ، وَ الْقَادِرَ عَلَى إِعْلَانِهَا فَوْقَ الْقَادِرِينَ، كَانَتْ عَافِيَتُكَ لَنَا حِجَاباً دُونَ أَبْصَارِهِمْ، وَ رَدْماً دُونَ أَسْمَاعِهِمْ فَاجْعَلْ مَا سَتَرْتَ مِنَ الْعَوْرَةِ، وَ أَخْفَيْتَ مِنَ الدَّخِيلَةِ، وَاعِظاً لَنَا، وَ زَاجِراً عَنْ سُوءِ الْخُلُقِ، وَ اقْتِرَافِ الْخَطِيئَةِ، وَ سَعْياً إِلَى التَّوْبَةِ الْمَاحِيَةِ، وَ الطَّرِيقِ الْمَحْمُودَةِ وَ قَرِّبِ الْوَقْتَ فِيهِ، وَ لَا تَسُمْنَا الْغَفْلَةَ عَنْكَ، إِنَّا إِلَيْكَ رَاغِبُونَ، وَ مِنَ الذُّنُوبِ تَائِبُونَ. وَ صَلِّ عَلَى خِيَرَتِكَ اللَّهُمَّ مِنْ خَلْقِكَ مُحَمَّدٍ وَ عِتْرَتِهِ الصِّفْوَةِ مِنْ بَرِيَّتِكَ الطَّاهِرِينَ، وَ اجْعَلْنَا لَهُمْ سَامِعِينَ وَ مُطِيعِينَ كَمَا أَمَرْتَ.

ترجمه فارسی

پروردگارا من از حضرتت خیر ‌و سعادتی که بر من به علم ازلی مقرر فرموده ای به دعا می طلبم. ای خدا بر محمد ‌و آل پاکش درود فرست ‌و بر من به خیر (و سعادت ‌و کامروائی ‌و شادی ‌و فیروزی دو عالم) حکم فرما ‌و به حکم (یمحو الله ما یشاء ‌و یثبت) هر چه غیر خیر است بر من در تقدیر ازلی خود محو ساز ‌و خیر ‌و سعادت به جای ‌آن ثبت فرما

̶ و به ما کار خیر ‌و نیکوئی را که باید برگزینیم الهام کن ‌و ‌آن را وسیله ‌ی خوشنودی خود از ما به مقدراتت قرار ده بر هر چه (خیر ‌و شر ‌و خوش ‌و ناخوش) بر ما تقدیر فرمودی ما را مقام رضا ‌و تسلیم عطا فرما (تا به هر چه مقدر تست شاد باشیم) ‌و از دل ما هر شک ‌و ریب را دور گردان ‌و بر مقام یقین بندگان با اخلاصت ما را موید فرما

̶ و ما را به عجز از معرفت ‌و خوار شمردن نعمتهائی که بر ما به تقدیر ازلی اختیار کرده ای ناراضی مگردان تا (ما از نادانی ‌و ناسپاسی) تقدیر تو را (که خیر ‌و سعادت است) مکروه داشته ‌و آنچه تو می پسندی بر ما از جهل ناپسند ما باشد تا کار ما از شقاوت به جائی رسد که به هر چه از حسن عاقبت ‌و سعادت دورتر است ‌و به هلاکت ‌و عذاب دنیا ‌و آخرت نزدیکتر به ‌آن مایل باشیم (خلاصه یعنی خدایا به ما معرفتی عطا فرما که هر چه تو در تقدیر ازلی خود بر ما اختیار کرده ‌و پسندیده ای پسندیده ما باشد ‌و بدانیم هر نعمت یا مصیبت که تو مقدر کرده ای بر ما همه خیر است ‌و با رضا ‌و خوشنودی از تقدیرت شکر ‌و سپاست را به جای آریم ‌و هیچ از مقدرات تو بر ما مکروه ‌و ناپسند نباشد که این مقام عالی رضا ‌و تسلیم ‌و حسن عاقبت ‌و سلامت در دین ‌و دنیا ‌و آخرتست ‌و توفیقی ده که به کاری که ما را از حسن عاقبت ‌و سعادت دور ‌و به شقاوت ‌و عذاب نزدیک سازد ابدا مایل نگردیم رزقنا الله ‌و ایاکم)

̶ و آنچه از حکم قضای نافذت که همه عین مصلحت است ما مکروه داریم محبوب ما گردان ‌و آنچه از فرمانت که بر نفس اماره ما صعب است ‌و مشکل می شمریم بر ما (به کرمت) آسان گردان

̶ و ما را اطاعت ‌و انقیاد هر چه بر ما خواسته ای ملهم گردان (یعنی به الهام خود ‌و به کشف ‌و شهود کامل ما را مطیع اراده خود فرما تا جز آنچه تو خواهی در عالم هیچ نخواهیم ‌و میل ‌و خواهش ما به کلی تابع میل ‌و اراده تو باشد ‌و هوای نفسی در مقابل اراده ‌و امر تو ابدا بر ما نماند) تا بجائی ما را مطیع اراده خود ساز که هر چه را تو تعجیل ‌آن خواهی ابدا تاخیرش را نخواهیم ‌و آنچه تو به تاخیر می افکنی تعجیل ‌آن را نطلبیم ‌و هر چه پسند تو است هرگز ناپسند ما نباشد ‌و چیزی که مکروه ‌و ناپسند تست ابدا دلپسند ما نگردد

̶ و عاقبت ‌و خاتمه کار ما را به بهترین ‌و نیکوترین منزلگاه رضا قرار داده که ای خدا توئی که هر چه ببخشی نیکوست ‌و هر عطایت بزرگ ‌و توئی که به قدرت کامل هر چه بخواهی می کنی ‌و تنها تو بر هر چه خواهی قادری.

ترجمه: مهدی الهی قمشه‌ای