وَقَالَ (عليه السلام): لَوْ ضَرَبْتُ خَيْشُومَ الْمُؤْمِنِ بِسَيْفِي هَذَا عَلَى أَنْ يُبْغِضَنِي مَا أَبْغَضَنِي، وَلَوْ صَبَبْتُ الدُّنْيَا بِجَمَّاتِهَا عَلَى الْمُنَافِقِ عَلَى أَنْ يُحِبَّنِي مَا أَحَبَّنِي؛ وَذَلِكَ أَنَّهُ قُضِيَ، فَانْقَضَى عَلَى لِسَانِ النَّبِيِّ الْأُمِّيِّ (صلى الله عليه وآله) أَنَّهُ قَالَ: "يَا عَلِيُّ لَا يُبْغِضُكَ مُؤْمِنٌ وَلَا يُحِبُّكَ مُنَافِقٌ".
و گفت (علیه السلام): اگر شمشیرم را بر بینی مؤمن بزنم به شرطی که او مرا دوست نداشته باشد، او مرا دوست نخواهد داشت، و اگر دنیا را به تمامی بر منافق ببخشم به شرطی که او مرا دوست داشته باشد، او مرا دوست نخواهد داشت؛ و آن این است که حکم شده است، و بر زبان پیامبر امی (صلی الله علیه وآله) تمام شد که گفت: "ای علی، مؤمنی تو را دوست نخواهد داشت و منافقی تو را دوست نخواهد داشت".