وَقَالَ (عليه السلام): لَا يَنْبَغِي لِلْعَبْدِ أَنْ يَثِقَ بِخَصْلَتَيْنِ: الْعَافِيَةِ وَالْغِنَى؛ بَيْنَا تَرَاهُ مُعَافًى إِذْ سَقِمَ، وَبَيْنَا تَرَاهُ غَنِيّاً إِذِ افْتَقَرَ.
الترجمة
و گفت (علیه السلام): برای بنده شایسته نیست که به دو خصلت اعتماد کند: عافیت و غنا؛ بینا او را سالم میبینی ناگهان بیمار میشود، و بینا او را ثروتمند میبینی ناگهان فقیر میگردد.