وَقَالَ (عليه السلام): إِنَّ لِلَّهِ عِبَاداً يَخْتَصُّهُمُ اللَّهُ بِالنِّعَمِ لِمَنَافِعِ الْعِبَادِ، فَيُقِرُّهَا فِي أَيْدِيهِمْ مَا بَذَلُوهَا، فَإِذَا مَنَعُوهَا نَزَعَهَا مِنْهُمْ، ثُمَّ حَوَّلَهَا إِلَى غَيْرِهِمْ.
ترجمه
و گفت (علیه السلام): خداوند بندگانی دارد که آنها را به نعمتها برای منافت بندگان خاص میداند، پس در دستها باقی میماند تا آنچه دادهاند، و اگر آن را از آنان بازداشت، سپس آن را به دیگران منتقل میکند.