وَقَالَ (عليه السلام) لِجَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ الْأَنْصَارِيِّ: يَا جَابِرُ قِوَامُ الدِّينِ وَالدُّنْيَا بِأَرْبَعَةٍ: عَالِمٍ مُسْتَعْمِلٍ عِلْمَهُ، وَجَاهِلٍ لَا يَسْتَنْكِفُ أَنْ يَتَعَلَّمَ، وَجَوَادٍ لَا يَبْخَلُ بِمَعْرُوفِهِ، وَفَقِيرٍ لَا يَبِيعُ آخِرَتَهُ بِدُنْيَاهُ. فَإِذَا ضَيَّعَ الْعَالِمُ عِلْمَهُ اسْتَنْكَفَ الْجَاهِلُ أَنْ يَتَعَلَّمَ، وَإِذَا بَخِلَ الْغَنِيُّ بِمَعْرُوفِهِ بَاعَ الْفَقِيرُ آخِرَتَهُ بِدُنْيَاهُ.
يَا جَابِرُ مَنْ كَثُرَتْ نِعَمُ اللَّهِ عَلَيْهِ، كَثُرَتْ حَوَائِجُ النَّاسِ إِلَيْهِ؛ فَمَنْ قَامَ لِلَّهِ فِيهَا بِمَا يَجِبُ فِيهَا، عَرَّضَهَا لِلدَّوَامِ وَالْبَقَاءِ، وَمَنْ لَمْ يَقُمْ فِيهَا بِمَا يَجِبُ، عَرَّضَهَا لِلزَّوَالِ وَالْفَنَاءِ.
و گفت (علیه السلام) به جابر بن عبدالله انصاری: ای جابر، قامت دین و دنیا بر چهار چیز استوار است: عالمی که علمش را به کار میگیرد، و جاهلی که از یادگیری استنکاف نمیکند، و بخشندهای که با نیکیاش بخل نمیکند، و فقیری که آخرتش را با دنیایش نمیفروشد. پس اگر عالم علمش را ضایع کرد، جاهل از یادگیری استنکاف کرد، و اگر ثروتمند با نیکیاش بخل کرد، فقیر آخرتش را با دنیایش فروخت. ای جابر، هرکه نعمت خدا بر او افزون شد، حوایج مردم به او افزون شد؛ پس هرکه در آن برای خدا آنچه بر او واجب است انجام داد، آن را برای پایداری و بقا قرار داد، و هرکه در آن آنچه بر او واجب است انجام نداد، آن را برای زوال و فنا قرار داد.