وَقَالَ (عليه السلام) وَقَدْ مَرَّ بِقَتْلَى الْخَوَارِجِ يَوْمَ النَّهْرَوَانِ: بُؤْساً لَكُمْ، لَقَدْ ضَرَّكُمْ مَنْ غَرَّكُمْ. فَقِيلَ لَهُ مَنْ غَرَّهُمْ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ؟ فَقَالَ: الشَّيْطَانُ الْمُضِلُّ وَالْأَنْفُسُ الْأَمَّارَةُ بِالسُّوءِ؛ غَرَّتْهُمْ بِالْأَمَانِيِّ وَفَسَحَتْ لَهُمْ بِالْمَعَاصِي وَوَعَدَتْهُمُ الْإِظْهَارَ، فَاقْتَحَمَتْ بِهِمُ النَّارَ.
الترجمة
فرمود و هنگام عبور از کشتگان خوارج در روز نهروان: بئس به حال شماها، کسی که شماها را گمراه کرد، به شماها آسیب زد. به او گفتند: او را گمراه کرد کیست، ای امیر مؤمنین؟ فرمود: شیطان گمراه و نفس اماره به سوء؛ او را با آرزوها گمراه کرد، برایش گناهان را آسان نمود و به او ظهور را وعده داد، و او با او به آتش هجوم برد.