وَقَالَ (عليه السلام): النَّاسُ فِي الدُّنْيَا عَامِلَانِ، عَامِلٌ عَمِلَ فِي الدُّنْيَا لِلدُّنْيَا، قَدْ شَغَلَتْهُ دُنْيَاهُ عَنْ آخِرَتِهِ، يَخْشَى عَلَى مَنْ يَخْلُفُهُ الْفَقْرَ وَيَأْمَنُهُ عَلَى نَفْسِهِ، فَيُفْنِي عُمُرَهُ فِي مَنْفَعَةِ غَيْرِهِ؛ وَعَامِلٌ عَمِلَ فِي الدُّنْيَا لِمَا بَعْدَهَا، فَجَاءَهُ الَّذِي لَهُ مِنَ الدُّنْيَا بِغَيْرِ عَمَلٍ، فَأَحْرَزَ الْحَظَّيْنِ مَعاً وَمَلَكَ الدَّارَيْنِ جَمِيعاً، فَأَصْبَحَ وَجِيهاً عِنْدَ اللَّهِ، لَا يَسْأَلُ اللَّهَ حَاجَةً [شيئاً] فَيَمْنَعُهُ.
و گفت (علیه السلام): مردم در دنیا دو دستهاند: کسی که در دنیا برای دنیا کار کرده، دنیا او را از آخرت بازداشته، بر آنکه پس از او میماند فقر میترسد و بر خودش ایمان دارد، پس عمرش را در منفعت دیگران تباه میکند؛ و کسی که در دنیا برای آنچه پس از آن است کار کرده، آنچه از دنیا داشته بدون کار به او رسیده، پس هر دو نصیب را با هم یافته و هر دو دنیا را در اختیار گرفته، پس نزد خداوند ثروتمند شد، و از خداوند حاجتی [چیزی] نمیخواهد که از او بازداشته شود.