مِنْ عَبْدِ اللَّهِ عَلِيٍّ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ إِلَى مَنْ مَرَّ بِهِ الْجَيْشُ مِنْ جُبَاةِ الْخَرَاجِ وَعُمَّالِ الْبِلَادِ.
أَمَّا بَعْدُ، فَإِنِّي قَدْ سَيَّرْتُ جُنُوداً هِيَ مَارَّةٌ بِكُمْ إِنْ شَاءَ اللَّهُ، وَقَدْ أَوْصَيْتُهُمْ بِمَا يَجِبُ لِلَّهِ عَلَيْهِمْ مِنْ كَفِّ الْأَذَى وَصَرْفِ الشَّذَا، وَأَنَا أَبْرَأُ إِلَيْكُمْ وَإِلَى ذِمَّتِكُمْ مِنْ مَعَرَّةِ الْجَيْشِ إِلَّا مِنْ جَوْعَةِ الْمُضْطَرِّ لَا يَجِدُ عَنْهَا مَذْهَباً إِلَى شِبَعِهِ، فَنَكِّلُوا مَنْ تَنَاوَلَ مِنْهُمْ شَيْئاً ظُلْماً عَنْ ظُلْمِهِمْ، وَكُفُّوا أَيْدِيَ سُفَهَائِكُمْ عَنْ [مُضَادَّتِهِمْ] مُضَارَّتِهِمْ وَالتَّعَرُّضِ لَهُمْ فِيمَا اسْتَثْنَيْنَاهُ مِنْهُمْ. وَأَنَا بَيْنَ أَظْهُرِ الْجَيْشِ، فَارْفَعُوا إِلَيَّ مَظَالِمَكُمْ وَمَا عَرَاكُمْ مِمَّا يَغْلِبُكُمْ مِنْ أَمْرِهِمْ وَمَا لَا تُطِيقُونَ دَفْعَهُ إِلَّا بِاللَّهِ وَبِي، فَأَنَا أُغَيِّرُهُ بِمَعُونَةِ اللَّهِ، إِنْ شَاءَ اللَّه.
از عبدالله علی، امیرالمؤمنین، به هر کس که لشکر از گردنه خراج و کارگزاران سرزمینها از کنارش رد شود.
پس از آن، من لشکرهایی را فرستادهام که با شما در ارتباط خواهند بود، خداوند اراده کند، و آنان را به آنچه که برای خداوند بر آنان واجب است، یعنی دوری از آزار و رفع فتنهها، سفارش کردهام. و از شما و مسئولیتتان نسبت به زیانهای لشکر پاکم، مگر از گرسنگی کسی که مجبور است و راهی برای سیر کردن خود ندارد. پس هر کس که از آنان به ظلمی چیزی بردید، با همان ظلم مجازاتش کنید، و دستان نادانهایتان را از آسیب رساندن به آنان و تعرض به آنان در آنچه از آنان مستثنا کردهایم، بکشید. و من در میان لشکر هستم، پس شکایتها و مشکلات خود را به من برسانید و آنچه از آنان به شما غلبه میکند و جز با خداوند و من توانایی دفع آن را ندارید، به خداوند و من پناه میبرم، پس خداوند اراده کند، آن را تغییر خواهم داد.