أَمَّا بَعْدُ، فَإِنَّ تَضْيِيعَ الْمَرْءِ مَا وُلِّيَ وَتَكَلُّفَهُ مَا كُفِيَ لَعَجْزٌ حَاضِرٌ وَرَأْيٌ مُتَبَّرٌ، وَإِنَّ تَعَاطِيَكَ الْغَارَةَ عَلَى أَهْلِ قِرْقِيسِيَا وَتَعْطِيلَكَ مَسَالِحَكَ الَّتِي وَلَّيْنَاكَ لَيْسَ بِهَا مَنْ يَمْنَعُهَا وَلَا يَرُدُّ الْجَيْشَ عَنْهَا لَرَأْيٌ شَعَاعٌ. فَقَدْ صِرْتَ جِسْراً لِمَنْ أَرَادَ الْغَارَةَ مِنْ أَعْدَائِكَ عَلَى أَوْلِيَائِكَ، غَيْرَ شَدِيدِ الْمَنْكِبِ وَ لَا مَهِيبِ الْجَانِبِ وَلَا سَادٍّ ثُغْرَةً وَلَا كَاسِرٍ لِعَدُوٍّ شَوْكَةً، وَلَا مُغْنٍ عَنْ أَهْلِ مِصْرِهِ وَلَا مُجْزٍ عَنْ أَمِيرِهِ.
پس از این، ترک کردن وظایف و تکلیفهایی که انسان برای خود بر عهده دارد، به دلیل ناتوانی و نظر ضعیف و نابودگراست. و اگر تو برای یورش به اهل قرقیسیا و دست کشیدن از اسلحهای که به تو سپرده شده اقدام کنی، که هیچکس از آن جلوگیری نمیکند و لشکر را از آن بر نمیگرداند، این به دلیل نظر خردمندانه است. تو به این عمل خود پلی برای دشمنانت شدهای تا بر اولیای تو یورش برند، هرچند که نه سنگین بار و نه مهیب جان و نه مدافع حصار و neither شکستدهنده دشمنی خاردار و neither ناجی اهل مصر و neither مجازاتکننده امیرشان نیستی.