مِنْ عَبْدِ اللَّهِ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ إِلَى أَصْحَابِ الْمَسَالِحِ، أَمَّا بَعْدُ، فَإِنَّ حَقّاً عَلَى الْوَالِي أَلَّا يُغَيِّرَهُ عَلَى رَعِيَّتِهِ فَضْلٌ نَالَهُ وَلَا طَوْلٌ خُصَّ بِهِ، وَأَنْ يَزِيدَهُ مَا قَسَمَ اللَّهُ لَهُ مِنْ نِعَمِهِ دُنُوّاً مِنْ عِبَادِهِ وَعَطْفاً عَلَى إِخْوَانِهِ.
أَلَا وَإِنَّ لَكُمْ عِنْدِي أَلَّا أَحْتَجِزَ دُونَكُمْ سِرّاً إِلَّا فِي حَرْبٍ وَلَا أَطْوِيَ دُونَكُمْ أَمْراً إِلَّا فِي حُكْمٍ وَلَا أُؤَخِّرَ لَكُمْ حَقّاً عَنْ مَحَلِّهِ وَلَا أَقِفَ بِهِ دُونَ مَقْطَعِهِ، وَأَنْ تَكُونُوا عِنْدِي فِي الْحَقِّ سَوَاءً، فَإِذَا فَعَلْتُ ذَلِكَ وَجَبَتْ لِلَّهِ عَلَيْكُمُ النِّعْمَةُ، وَلِي عَلَيْكُمُ الطَّاعَةُ وَأَلَّا تَنْكُصُوا عَنْ دَعْوَةٍ وَلَا تُفَرِّطُوا فِي صَلَاحٍ وَأَنْ تَخُوضُوا الْغَمَرَاتِ إِلَى الْحَقِّ. فَإِنْ أَنْتُمْ لَمْ تَسْتَقِيمُوا لِي عَلَى ذَلِكَ لَمْ يَكُنْ أَحَدٌ أَهْوَنَ عَلَيَّ مِمَّنِ اعْوَجَّ مِنْكُمْ، ثُمَّ أُعْظِمُ لَهُ الْعُقُوبَةَ وَلَا يَجِدُ عِنْدِي فِيهَا رُخْصَةً. فَخُذُوا هَذَا مِنْ أُمَرَائِكُمْ وَأَعْطُوهُمْ مِنْ أَنْفُسِكُمْ مَا يُصْلِحُ اللَّهُ بِهِ أَمْرَكُمْ، وَالسَّلَامُ.
از عبدالله علی بن ابی طالب، امیرالمؤمنین، به اهل مسالح. پس از آن، بر والی حق است که به رعایای خود نسبت به فضایی که به دست آورده یا برتری که به او اختصاص یافته، تغییر نکند و آنچه خداوند برایش از نعمتهایش تقسیم کرده، نزد بندگانش نزدیکتر و بر برادرانش مهربانتر گرداند.
و بدانید که من نزد شما این را دارم که هیچ رازی را پشت سر شما نگه ندارم، مگر در جنگ، و هیچ امر را پنهان نکنم، مگر در حکم، و هیچ حق را از جایگاهش به تأخیر نیندازم و در مسیرش ایست نکنم، و اینکه در حق نزد من یکسان باشید. پس اگر این کار را بکنم، بر شما نعمت الهواجب میشود، و بر من طاعت شما و بازگشت از دعوت و کوتاهی در اصلاح و ورود در خطرات برای حق. پس اگر شما در این باره برایم راستگو نباشید، هیچکس برایم آسانتر از شما کجراه نیست، سپس برایش عذاب را بزرگ میکنم و در آن نزدم رخصتی نمییابد. پس این را از امرای خود بگیرید و از خودتان به آنها بدهید که خداوند با آن امورتان را اصلاح کند. و سلام بر شما.