خطبه ۴۷

من كلام له عليه السلام في ذكر الكوفة

كَأَنِّي بِكِ يَا كُوفَةُ تُمَدِّينَ مَدَّ الْأَدِيمِ الْعُكَاظِيِّ تُعْرَكِينَ بِالنَّوَازِلِ وَتُرْكَبِينَ بِالزَّلَازِلِ وَإِنِّي لَأَعْلَمُ أَنَّهُ مَا أَرَادَ بِكِ جَبَّارٌ سُوءاً إِلَّا ابْتَلَاهُ اللَّهُ بِشَاغِلٍ وَرَمَاهُ بِقَاتِلٍ!

الترجمة

گویی من با تو ای کوفه، پارچه‌های عکاظی را دراز می‌کنی، با حوادث می‌آزاری و با زلزله‌ها می‌تازی، و من می‌دانم که هر جبّار بدی به تو اراده کند، خداوند او را به آزمندی امتحان کند و به قاتلی به او بتاباند.