خطبه 220

من كلام له عليه السلام في وصف السالك الطريق إلى الله سبحانه

قَدْ أَحْيَا عَقْلَهُ وَأَمَاتَ نَفْسَهُ حَتَّى دَقَّ جَلِيلُهُ وَلَطُفَ غَلِيظُهُ وَبَرَقَ لَهُ لَامِعٌ كَثِيرُ الْبَرْقِ، فَأَبَانَ لَهُ الطَّرِيقَ وَسَلَكَ بِهِ السَّبِيلَ وَتَدَافَعَتْهُ الْأَبْوَابُ إِلَى بَابِ السَّلَامَةِ وَدَارِ الْإِقَامَةِ وَثَبَتَتْ رِجْلَاهُ بِطُمَأْنِينَةِ بَدَنِهِ فِي قَرَارِ الْأَمْنِ وَالرَّاحَةِ بِمَا اسْتَعْمَلَ قَلْبَهُ وَأَرْضَى رَبَّهُ.

Translation

او عقلش را زنده کرد و نفسش را مرگبار کرد تا که لطافتش ریز شد و خشکیاش لطیف گردید و برایش برق زندهانی بسیار برق گرفت. پس راه را برایش آشکار کرد و او را در راه راهنمایی کرد و درهایش به درگاه سالمت و خانه اقامت باز شد و پاهایش با آرامش بدنش در قرارگاه امن و راحتی که قلبش را به کار گرفت، پایدار گردید.