الْحَمْدُ لله الَّذِي لَمْ يُصبِحْ بِي مَيِّتاً وَلاَ سَقِيماً، وَلاَ مَضْرُوباً عَلَى عُرُوقِي بِسُوء، وَلاَ مَأْخُوذاً بِأَسْوَاَ عَمَلِي، وَلاَ مَقْطُوعاً دَابِرِي، وَلاَ مُرْتَدّاً عَنْ دِينِي، وَلاَ مُنْكِراً لِرَبِّي، وَلاَ مُسْتَوْحِشاً مِنْ إِيمَانِي، وَلاَ مُلْتَبِساً عَقْلِي، وَلاَ مُعَذَّباً بَعَذابِ الاُْمَمِ مِنْ قَبْلِي. أَصْبَحْتُ عَبْداً مَمْلُوكاً ظَالِماً لِنَفْسِي، لَكَ الْحُجَّةُ عَلَيَّ وَلاَ حُجَّةَ لِي، لاَ أَسْتَطِيعُ أَنْ آخُذَ إِلاَّ مَا أَعْطَيْتَنِي، وَلاَ أَتَّقِيَ إِلاَّ مَا وَقَيْتَنِي.
اللَّهُمَّ إِنَّي أَعُوذُ بِكَ أَنْ أَفْتَقِرَ فِي غِنَاكَ، أَوْ أَضِلَّ فِي هُدَاكَ، أَوْ أُضَامَ فِي سُلْطَانِكَ، أَوْ أُضْطَهَدَ وَالاَْمْرُ لَكَ!
اللَّهُمَّ اجْعَلْ نَفْسِي أَوَّلَ كَرِيمَة تَنْتَزِعُهَا مِنْ كَرَائِمِي، وَأَوَّلَ وَدِيعَة تَرْتَجِعُهَا مِنْ وَدَائِعِ نِعَمِكَ عِنْدِي! اللَّهُمْ إِنَّا نَعُوذُ بِكَ أَنْ نَذْهَبَ عَنْ قَوْلِكَ، أَوْ نُفْتَتَنَ عَنْ دِينِكَ، أَوْ تَتَابَعَ بِنَا أَهْوَاؤُنَا دُونَ الْهُدَى الَّذِي جَاءَ مِنْ عِنْدِكَ!
حمد خدایی که مرا مرگزده، یا بیمار، یا با ضربهای بد بر ریشههایم، یا با بدترین کارم، یا قطع شدن پایم، یا بازگشت از دینم، یا انکار پروردگارم، یا ناامیدی از ایمانم، یا گمراهی عقلم، یا عذاب امتهای پیش ازم، صبح نکردم. من بندهای مملوک و ظالم بر خودم شدم، برایت حجت بر من است و حجتی ندارم، جز آنچه به من دادی، نمیتوانم بگیرم، و جز آن که نگاه داشتی، نمیتوانم پرهیز کنم.
خداوندا، به تو پناه میبرم که در غنایت فقیر شوم، یا در هدایتت گمراه شوم، یا در سلطنتت گرفتار شوم، یا آزار دهم و کار توست!
خداوندا، نفس مرا اولین کرمی که از کرامتهایم میربانی، و اولین ودایعی که از نعمتهایت نزد من برمیگردد، قرار بده! خداوندا، ما به تو پناه میبریم که از گفتارت روی نگردانیم، یا از دینت فتنه شویم، یا هواهای ما بر هدایتت که از نزد تو آمده، پیشی گیرد!