الْحَمْدُ لله الْعَلِيِّ عَنْ شَبَهِ الْـمَخْلُوقِينَ، الْغَالِبِ لِمَقَالِ الْوَاصِفِينَ، الظَّاهِرِ بَعَجَائِبِ تَدْبِيرِهِ لِلنَّاظِرينَ، الْبَاطِنِ بِجَلاَلِ عِزَّتِهِ عَنْ فِكْرِ الْمُتَوَهِّمِينَ، الْعَالِمِ بَلاَ اكْتِسَاب وَلاَ ازْدِيَاد، وَلاَ عِلْم مُسْتَفَاد، الْمُقَدِّرِ لِجَميِعِ الاُْمُورِ بِلاَ رَوِيَّة وَلاَ ضَمِير، الَّذِي لاَ تَغْشَاهُ الظُّلَمُ، وَلاَ يَسْتَضِيءُ بِالاَْنْوَارِ، وَلاَ يَرْهَقُهُ لَيْلٌ، وَلاَ يَجْرِي عَلَيْهِ نَهَارٌ، لَيْسَ إِدْرَاكُهُ بِالاِْبْصَارِ، وَلاَ عِلْمُهُ بِالاِْخْبَارِ.
ومنها: في ذكر النبي (صلى الله عليه وآله):
أَرْسَلَهُ بِالضِّيَاءِ، وَقَدَّمَهُ فِي الاصْطِفَاءِ، فَرَتَقَ بِهِ الْمَفَاتِقَ، وَسَاوَرَ بِهِ الْمُغَالِبَ، وَذَلَّلَ بِهِ الصُّعُوبَةَ، وَسَهَّلَ بِهِ الْحُزُونَةَ، حَتَّى سَرَّحَ الضَّلاَلَ، عَنْ يَمِين وَشِمَال.
ستایش خداوندی را به پایه که برابر نیست با تشبیهات مخلوقان، غالب بر گفتارهای واصفان، آشکار به معجزات تدبیرش برای ناظران، پنهان به جلال عزت خود از فکر متوهمان، دانای بدون کسب و افزایش و بدون علم مستفاد، مقدارکننده همه امور بدون روایت و بدون ضمیر، که به او ظلم نمیرسد و با نورها روشنایی نمیگیرد و شب بر او سنگینی نمیکند و روز بر او جاری نمیشود، درکش با چشمها نیست و علمش با خبرها نیست.
و از آن جمله: در ذکر رسول خدا (صلی الله علیه وآله):
او را با روشنایی فرستاد و در انتخاب برتری داد، تا با آن شکافها را بست و با آن متجاوزان را رویارو کرد و با آن سختیها را تسخیر نمود و با آن غمها را آسان کرد، تا گمراهی را راست و چپ پراکنده ساخت.