خطبه ۲۱۲

من خطبة له عليه السلام كان يستنهض بها أصحابه إلى جهاد أهل الشام في زمانه

اللَّهُمَّ أَيُّمَا عَبْد مِنْ عِبَادِكَ سَمِعَ مَقَالَتَنَا الْعَادِلَةَ غَيْرَ الْجَائِرَةِ، وَالْمُصْلِحَةَ فِي الدِّينِ وَالدُّنْيَا غَيْرَ الْمُفْسِدَةِ، فَأَبَى بَعْدَ سَمْعِهِ لَهَا إِلاَّ النُّكُوصَ عَنْ نُصْرَتِكَ، وَالاِْبْطَاءَ عَنْ إِعْزَازِ دِينِكَ، فَإِنَّا نَسْتَشْهِدُكَ عَلَيْهِ يَا أَكْبَرَ الشَّاهِدِينَ شَهَادَةً، وَنَسْتَشْهِدُ عَلَيْهِ جَمِيعَ مَا اَسْكَنْتَهُ أَرْضَكَ وَسَمَاوَاتِكَ، ثُمَّ أَنْتَ بَعْدُ الْمُغْنِي عَنْ نَصْرِهِ، وَالاْخِذُ لَهُ بِذَنْبِهِ.

ترجمه

خداوندا، هر بنده‌ای از بندگانت سخنان عادلانه ما غیر ظالمانه، و اصلاحگر در دین و دنیا غیر فاسد را شنید، و پس از شنیدن آن، جز بازگشت از یاری تو و تأخیر از عزت دینت نپذیرفت، پس ما بر او شهادت می‌دهیم ای بزرگترین شاهدان، و ما بر او همه آنچه در زمین و آسمان‌هایت ساکن کردی، شهادت می‌دهیم، و پس از آن تو غنی از یاری او و گناهش را به گردنش می‌گیری.

حمد خدای برافراسته بر شباهت مخلوقان، غالب بر گفتار وصف‌کنندگان، آشکار به عجایب تدبیرش برای ناظران، پنهان به عظمت عزتش از اندیشه‌های گمان‌ورزان، دانا بدون کسب و افزایش، و بدون دانش آموخته، مقدارکننده همه امور بدون تأمل و تدبر، که بر او ظلم نمی‌رسد، و با نورها روشنایی نمی‌گیرد، و شب او را رنج نمی‌دهد، و روز بر او جاری نیست، درکش با چشمها نیست، و علمش با خبرها نیست.

و از آن: در یادآوری پیامبر (صلی الله علیه و آله):

او را با روشنی فرستاد، و در برگزیدگی پیشی گرفت، تا با آن شکاف‌ها را بست، و با آن غالبان را پشت سر گذاشت، و با آن سختی‌ها را تسلیم کرد، و با آن مشقت‌ها را آسان ساخت، تا گمراهی را از راست و چپ راند.