مبعث الرُسُل
بَعَثَ اللَّهُ رُسُلَهُ بِمَا خَصَّهُمْ بِهِ مِنْ وَحْيِهِ وَجَعَلَهُمْ حُجَّةً لَهُ عَلَى خَلْقِهِ لِئَلَّا تَجِبَ الْحُجَّةُ لَهُمْ بِتَرْكِ الْإِعْذَارِ إِلَيْهِمْ، فَدَعَاهُمْ بِلِسَانِ الصِّدْقِ إِلَى سَبِيلِ الْحَقِّ. أَلَا إِنَّ اللَّهَ تَعَالَى قَدْ كَشَفَ الْخَلْقَ كَشْفَةً لَا أَنَّهُ جَهِلَ مَا أَخْفَوْهُ مِنْ مَصُونِ أَسْرَارِهِمْ وَمَكْنُونِ ضَمَائِرِهِمْ، وَلَكِنْ لِيَبْلُوَهُمْ أَيُّهُمْ أَحْسَنُ عَمَلًا فَيَكُونَ الثَّوَابُ جَزَاءً وَالْعِقَابُ بَوَاءً.
فضلُ أهل البيت
أَيْنَ الَّذِينَ زَعَمُوا أَنَّهُمُ الرَّاسِخُونَ فِي الْعِلْمِ دُونَنَا كَذِباً وَبَغْياً عَلَيْنَا، أَنْ رَفَعَنَا اللَّهُ وَوَضَعَهُمْ وَأَعْطَانَا وَحَرَمَهُمْ وَأَدْخَلَنَا وَأَخْرَجَهُمْ. بِنَا يُسْتَعْطَى الْهُدَى وَيُسْتَجْلَى الْعَمَى. إِنَّ الْأَئِمَّةَ مِنْ قُرَيْشٍ، غُرِسُوا فِي هَذَا الْبَطْنِ مِنْ هَاشِمٍ لَا تَصْلُحُ عَلَى سِوَاهُمْ وَلَا تَصْلُحُ الْوُلَاةُ مِنْ غَيْرِهِمْ.
أهلُ الضلال
آثَرُوا عَاجِلًا وَأَخَّرُوا آجِلًا وَتَرَكُوا صَافِياً وَشَرِبُوا آجِناً، كَأَنِّي أَنْظُرُ إِلَى فَاسِقِهِمْ وَقَدْ صَحِبَ الْمُنْكَرَ فَأَلِفَهُ وَبَسِئَ بِهِ وَوَافَقَهُ حَتَّى شَابَتْ عَلَيْهِ مَفَارِقُهُ وَصُبِغَتْ بِهِ خَلَائِقُهُ، ثُمَّ أَقْبَلَ مُزْبِداً كَالتَّيَّارِ لَا يُبَالِي مَا غَرَّقَ أَوْ كَوَقْعِ النَّارِ فِي الْهَشِيمِ لَا يَحْفِلُ مَا حَرَّقَ.
أَيْنَ الْعُقُولُ الْمُسْتَصْبِحَةُ بِمَصَابِيحِ الْهُدَى وَالْأَبْصَارُ اللَّامِحَةُ إِلَى مَنَارِ التَّقْوَى، أَيْنَ الْقُلُوبُ الَّتِي وُهِبَتْ لِلَّهِ وَعُوقِدَتْ عَلَى طَاعَةِ اللَّهِ؟ ازْدَحَمُوا عَلَى الْحُطَامِ وَتَشَاحُّوا عَلَى الْحَرَامِ وَرُفِعَ لَهُمْ عَلَمُ الْجَنَّةِ وَالنَّارِ، فَصَرَفُوا عَنِ الْجَنَّةِ وُجُوهَهُمْ وَأَقْبَلُوا إِلَى النَّارِ بِأَعْمَالِهِمْ، وَدَعَاهُمْ رَبُّهُمْ فَنَفَرُوا وَوَلَّوْا وَ دَعَاهُمُ الشَّيْطَانُ فَاسْتَجَابُوا وَأَقْبَلُوا.
بعثت رسل
خداوند رسلش را با آنچه از وحی به آنها اختصاص داده، فرستاد و آنها را حجت خود بر خلقش قرار داد تا حجت بر آنها تمام نشود، پس با زبان صدق به سوی راه حق دعوتشان کرد. ایها الناس، خداوند متعالی، خلق را آشکار کرد، نه اینکه از اسرار پنهان آنان آگاه نباشد، بلکه برای آنکه آنها را بیازماید که کدامشان نیکوتر عمل کند، تا پاداش جزا و عذاب جزا باشد.
فضل اهل البیت
ای کسانی که ادعای راستین بودن در دانش بدون ما را دروغ و بر ما حسد کردند، خداوند ما را بلند کرد و آنها را پایین نهاد و به ما عطا کرد و از آنها محروم ساخت و ما را وارد بهشت کرد و آنها را از بهشت راند. از ما هدایت طلبید و کوری را دفع کرد. امامان از قریشند، در این بطن از هاشم کاشته شدهاند، که غیر از آنان برای امامت مناسب نیست و غیر از آنان، حاکمان صالح نیستند.
اهل الضلال
آنها دنیای زودگذر را ترجیح دادند و آخرت را به تأخیر انداختند، و چیز پاک را رها کردند و ناپاک را نوشیدند، گویی من به فاسقشان نگاه میکنم که با منکر همراه شد و آن را یافت و از آن خسته شد و با آن همراه شد تا بر او مرگها فرا رسید و خلق با آن رنگ گرفتند، سپس مانند جوش آمدن آب شتابان است، که چه غرق کند یا چه در کاهزار آتش بیفتد، چه بسوزد، نمیاندیشد.
ای عقلهای روشن با چراغ هدایت و چشمهای تیزبین به منبر تقوا، ای دلهایی که برای خداوند بخشیده شده و بر طاعت او افروخته شدهاند؟ بر خاکسترها انباشت یافتند و بر حرامها دعوا کردند، و برای آنها پرچم بهشت و آتش برافراشته شد، پس رویهای خود را از بهشت برگرداندند و به سوی آتش با اعمالشان رفتند، و پروردگارشان آنها را خواند، پس آنها گریختند و بازگشتند، و شیطان آنها را خواند، پس اطاعت کردند و پیش آمدند.