خطبه 131

أَيَّتُهَا النُّفُوسُ الْمُخْتَلِفَةُ وَالْقُلُوبُ الْمُتَشَتِّتَةُ، الشَّاهِدَةُ أَبْدَانُهُمْ وَالْغَائِبَةُ عَنْهُمْ عُقُولُهُمْ. أَظْأَرُكُمْ عَلَى الْحَقِّ وَأَنْتُمْ تَنْفِرُونَ عَنْهُ نُفُورَ الْمِعْزَى مِنْ وَعْوَعَةِ الْأَسَدِ. هَيْهَاتَ أَنْ أَطْلَعَ بِكُمْ سَرَارَ الْعَدْلِ أَوْ أُقِيمَ اعْوِجَاجَ الْحَقِّ. اللَّهُمَّ إِنَّكَ تَعْلَمُ أَنَّهُ لَمْ يَكُنِ الَّذِي كَانَ مِنَّا مُنَافَسَةً فِي سُلْطَانٍ وَلَا الْتِمَاسَ شَيْءٍ مِنْ فُضُولِ الْحُطَامِ، وَلَكِنْ لِنَرِدَ الْمَعَالِمَ مِنْ دِينِكَ وَنُظْهِرَ الْإِصْلَاحَ فِي بِلَادِكَ فَيَأْمَنَ الْمَظْلُومُونَ مِنْ عِبَادِكَ وَتُقَامَ الْمُعَطَّلَةُ مِنْ حُدُودِكَ. اللَّهُمَّ إِنِّي أَوَّلُ مَنْ أَنَابَ وَسَمِعَ وَأَجَابَ، لَمْ يَسْبِقْنِي إِلَّا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وآله بِالصَّلَاةِ.

وَقَدْ عَلِمْتُمْ أَنَّهُ لَا يَنْبَغِي أَنْ يَكُونَ الْوَالِي عَلَى الْفُرُوجِ وَالدِّمَاءِ وَالْمَغَانِمِ وَالْأَحْكَامِ وَإِمَامَةِ الْمُسْلِمِينَ الْبَخِيلُ فَتَكُونَ فِي أَمْوَالِهِمْ نَهْمَتُهُ، وَلَا الْجَاهِلُ فَيُضِلَّهُمْ بِجَهْلِهِ، وَلَا الْجَافِي فَيَقْطَعَهُمْ بِجَفَائِهِ، وَلَا الْحَائِفُ لِلدُّوَلِ فَيَتَّخِذَ قَوْماً دُونَ قَوْمٍ، وَلَا الْمُرْتَشِي فِي الْحُكْمِ، فَيَذْهَبَ بِالْحُقُوقِ وَيَقِفَ بِهَا دُونَ الْمَقَاطِعِ، وَلَا الْمُعَطِّلُ لِلسُّنَّةِ فَيُهْلِكَ الْأُمَّة.

ای روایات پراکنده و دل‌های پراگنده، بدن‌های شما شاهد است و عقل‌هایتان غایب. شما را به سوی حق دعوت می‌کنم، حال آنکه از آن رویگردان می‌شوید، مانند آنکه گوسفند از شیر شیرین شتر فرار کند. دور از ذهن است که با شما راز عدالت را بگشایم یا انحراف حق را جایگزین سازیم. خدایا، تو می‌دانی که آنچه از ما بود، رقابت در قدرت و طلب چیزی از باقیمانتهای تباه‌کننده نبود، بلکه برای بازگرداندن نشانه‌های دین تو و برپایی اصلاح در سرزمین‌هایت بود تا مظلومان بندگانت در امان باشند و حدود تعلّل‌کرده تو اجرا شود. خدایا، من نخستین کسی بودم که توبه کرد، شنید و پاسخ داد، جز پیامبر خدا (صلی الله علیه و آله) که با نماز پیشی گرفت. و شما می‌دانید که بر حاکم امور زنان، خون‌ها، غنائم، احکام و امامت مسلمانان نباید بخل باشد، تا در اموالشان طمع او باشد، و نباید نادان باشد تا به سبب نادانی آنها را گمراه کند، و نباید خشک‌دل باشد تا به سبب خشکی‌اش قطع رحم کند، و نباید به دولت‌ها چسبیده باشد تا گروهی را بر گروهی ترجیح دهد، و نباید در حکومت رشوه‌گیر باشد، تا حقوق را نابود کند و در برابر سدّ‌شکنان بایستد، و نباید سنت را تعلل‌آمیز کند تا امت را نابود سازد.