يَا أَبَا ذَرٍّ إِنَّكَ غَضِبْتَ لِلَّهِ فَارْجُ مَنْ غَضِبْتَ لَهُ، إِنَّ الْقَوْمَ خَافُوكَ عَلَى دُنْيَاهُمْ وَخِفْتَهُمْ عَلَى دِينِكَ، فَاتْرُكْ فِي أَيْدِيهِمْ مَا خَافُوكَ عَلَيْهِ وَاهْرُبْ مِنْهُمْ بِمَا خِفْتَهُمْ عَلَيْهِ، فَمَا أَحْوَجَهُمْ إِلَى مَا مَنَعْتَهُمْ وَمَا أَغْنَاكَ عَمَّا مَنَعُوكَ وَسَتَعْلَمُ مَنِ الرَّابِحُ غَداً وَالْأَكْثَرُ [حَسَداً] حُسَّداً، وَلَوْ أَنَّ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرَضِينَ كَانَتَا عَلَى عَبْدٍ رَتْقاً ثُمَّ اتَّقَى اللَّهَ، لَجَعَلَ اللَّهُ لَهُ مِنْهُمَا مَخْرَجاً. لَا يُؤْنِسَنَّكَ إِلَّا الْحَقُّ وَلَا يُوحِشَنَّكَ إِلَّا الْبَاطِلُ، فَلَوْ قَبِلْتَ دُنْيَاهُمْ لَأَحَبُّوكَ وَلَوْ قَرَضْتَ مِنْهَا لَأَمَّنُوكَ.
ای ابوزرغ! تو به خدا خشمگین شدی، پس از آن کسی که خشمگین شدی، دلخوش کن. مردم از تو به خاطر دنیایشان ترسیدند و تو از آنان به خاطر دینت ترسیدی. پس در دستان خود همان را بگذار که به خاطر آن از تو میترسند و از آنچه به خاطر آن از آنان میترسی، از آنان فرار کن. آنان به آنچه از آنان ممنوع کردی، نیازمندترند و آنچه از تو ممانعت کردند، تو را ثروتمندتر کرد. و فردا خواهی فهمید کدام یک سودکار بوده است و کدام بیشتر حسود بوده است. و اگر آسمانها و زمینها بر بندهای بسته بود و آنان از خدا تقوا ورزیدند، خداوند برای آنان راه فرار از آنان فراهم میکرد. جز حق تو را تنها نمیگذارد و جز باطل تو را تنها نمیگذارد. پس اگر دنیایشان را بپذیری، دوستت خواهند داشت و اگر از آن سهمی بگیری، امنیتت را تضمین خواهند کرد.