سورة واقعه بنصّه وترجمته وقراءته الصوتية

فَكَانَتْ هَبَآءًۭ مُّنۢبَثًّۭا ﴿٦﴾

و بصورت غبار پراکنده درمی‌آید،

so that they become as scat­tered dust –

وَكُنتُمْ أَزْوَٰجًۭا ثَلَٰثَةًۭ ﴿٧﴾

و شما سه گروه خواهید بود!

[on that Day,] then, shall you be [divided into] three kinds.

فَأَصْحَٰبُ ٱلْمَيْمَنَةِ مَآ أَصْحَٰبُ ٱلْمَيْمَنَةِ ﴿٨﴾

(نخست) سعادتمندان و خجستگان (هستند)؛ چه سعادتمندان و خجستگانی!

Thus, there shall be such as will have attained to what is right: oh, how [happy] will be they who have attained to what is right!

وَأَصْحَٰبُ ٱلْمَشْـَٔمَةِ مَآ أَصْحَٰبُ ٱلْمَشْـَٔمَةِ ﴿٩﴾

گروه دیگر شقاوتمندان و شومانند، چه شقاوتمندان و شومانی!

And there shall be such as will have lost them­selves in evil: oh, how [unhappy] will be they who have lost themselves in evil!

وَٱلسَّٰبِقُونَ ٱلسَّٰبِقُونَ ﴿١٠﴾

و (سومین گروه) پیشگامان پیشگامند،

But the foremost shall be [they who in life were] the foremost [in faith and good works]:

أُو۟لَٰٓئِكَ ٱلْمُقَرَّبُونَ ﴿١١﴾

آنها مقرّبانند!

they who were [always] drawn close unto God!

فِى جَنَّٰتِ ٱلنَّعِيمِ ﴿١٢﴾

در باغهای پرنعمت بهشت (جای دارند)!

In gardens of bliss [will they dwell] -

ثُلَّةٌۭ مِّنَ ٱلْأَوَّلِينَ ﴿١٣﴾

گروه زیادی (از آنها) از امّتهای نخستینند،

a good many of those of olden times,

وَقَلِيلٌۭ مِّنَ ٱلْءَاخِرِينَ ﴿١٤﴾

و اندکی از امّت آخرین!

but [only] a few of later times.

عَلَىٰ سُرُرٍۢ مَّوْضُونَةٍۢ ﴿١٥﴾

آنها [= مقرّبان‌] بر تختهایی که صف‌کشیده و به هم پیوسته است قراردارند،

[They will be seated] on gold-encrusted thrones of happiness,

مُّتَّكِـِٔينَ عَلَيْهَا مُتَقَٰبِلِينَ ﴿١٦﴾

در حالی که بر آن تکیه زده و رو به روی یکدیگرند!

reclining upon them, facing one another [in love].

يَطُوفُ عَلَيْهِمْ وِلْدَٰنٌۭ مُّخَلَّدُونَ ﴿١٧﴾

نوجوانانی جاودان (در شکوه و طراوت) پیوسته گرداگرد آنان می‌گردند،

Immortal youths will wait upon them

بِأَكْوَابٍۢ وَأَبَارِيقَ وَكَأْسٍۢ مِّن مَّعِينٍۢ ﴿١٨﴾

با قدحها و کوزه‌ها و جامهایی از نهرهای جاری بهشتی (و شراب طهور)!

with goblets, and ewers, and cups filled with water from unsullied springs

لَّا يُصَدَّعُونَ عَنْهَا وَلَا يُنزِفُونَ ﴿١٩﴾

امّا شرابی که از آن درد سر نمی‌گیرند و نه مست می‌شوند!

by which their minds will not be clouded and which will not make them drunk;

وَفَٰكِهَةٍۢ مِّمَّا يَتَخَيَّرُونَ ﴿٢٠﴾

و میوه‌هایی از هر نوع که انتخاب کنند،

and with fruit of any kind that they may choose,

وَلَحْمِ طَيْرٍۢ مِّمَّا يَشْتَهُونَ ﴿٢١﴾

و گوشت پرنده از هر نوع که مایل باشند!

and with the flesh of any fowl that they may desire.

وَحُورٌ عِينٌۭ ﴿٢٢﴾

و همسرانی از حور العین دارند،

And [with them will be their] companions pure, most beautiful of eye,

كَأَمْثَٰلِ ٱللُّؤْلُؤِ ٱلْمَكْنُونِ ﴿٢٣﴾

همچون مروارید در صدف پنهان!

like unto pearls [still] hidden in their shells.

جَزَآءًۢ بِمَا كَانُوا۟ يَعْمَلُونَ ﴿٢٤﴾

اینها پاداشی است در برابر اعمالی که انجام می‌دادند!

[And this will be] a reward for what they did [in life].

لَا يَسْمَعُونَ فِيهَا لَغْوًۭا وَلَا تَأْثِيمًا ﴿٢٥﴾

در آن (باغهای بهشتی) نه لغو و بیهوده‌ای می‌شنوند نه سخنان گناه آلود؛

No empty talk will they hear there, nor any call to sin,

إِلَّا قِيلًۭا سَلَٰمًۭا سَلَٰمًۭا ﴿٢٦﴾

تنها چیزی که می‌شنوند «سلام» است «سلام»!

but only the tiding of inner soundness and peace.

وَأَصْحَٰبُ ٱلْيَمِينِ مَآ أَصْحَٰبُ ٱلْيَمِينِ ﴿٢٧﴾

و اصحاب یمین و خجستگان، چه اصحاب یمین و خجستگانی!

NOW AS FOR those who have attained to righteous­ness - what of those who have attained to righteous­ness?

فِى سِدْرٍۢ مَّخْضُودٍۢ ﴿٢٨﴾

آنها در سایه درختان «سِدر» بی‌خار قرار دارند،

[They, too, will find themselves] amidst fruit- laden lote-trees,

وَطَلْحٍۢ مَّنضُودٍۢ ﴿٢٩﴾

و در سایه درخت «طلح» پربرگ [= درختی خوشرنگ و خوشبو]،

and acacias flower-clad,

وَظِلٍّۢ مَّمْدُودٍۢ ﴿٣٠﴾

و سایه کشیده و گسترده،

and shade extended,

وَمَآءٍۢ مَّسْكُوبٍۢ ﴿٣١﴾

و در کنار آبشارها،

and waters gushing,

وَفَٰكِهَةٍۢ كَثِيرَةٍۢ ﴿٣٢﴾

و میوه‌های فراوان،

and fruit abounding,

لَّا مَقْطُوعَةٍۢ وَلَا مَمْنُوعَةٍۢ ﴿٣٣﴾

که هرگز قطع و ممنوع نمی‌شود،

never-failing and never out of reach.

وَفُرُشٍۢ مَّرْفُوعَةٍ ﴿٣٤﴾

و همسرانی بلندمرتبه!

And [with them will be their] spouses, raised high:

إِنَّآ أَنشَأْنَٰهُنَّ إِنشَآءًۭ ﴿٣٥﴾

ما آنها را آفرینش نوینی بخشیدیم،

for, behold, We shall have brought them into being in a life renewed,

فَجَعَلْنَٰهُنَّ أَبْكَارًا ﴿٣٦﴾

و همه را دوشیزه قرار دادیم،

having resurrected them as virgins,

عُرُبًا أَتْرَابًۭا ﴿٣٧﴾

زنانی که تنها به همسرشان عشق می‌ورزند و خوش زبان و فصیح و هم سن و سالند!

full of love, well-matched

لِّأَصْحَٰبِ ٱلْيَمِينِ ﴿٣٨﴾

اینها همه برای اصحاب یمین است،

with those who have attained to righteousness:

ثُلَّةٌۭ مِّنَ ٱلْأَوَّلِينَ ﴿٣٩﴾

که گروهی از امّتهای نخستینند،

a good many of olden times,

وَثُلَّةٌۭ مِّنَ ٱلْءَاخِرِينَ ﴿٤٠﴾

و گروهی از امّتهای آخرین!

and a good many of later times.

وَأَصْحَٰبُ ٱلشِّمَالِ مَآ أَصْحَٰبُ ٱلشِّمَالِ ﴿٤١﴾

و اصحاب شمال، چه اصحاب شمالی (که نامه اعمالشان به نشانه جرمشان به دست چپ آنها داده می‌شود)!

BUT AS FOR those who have persevered in evil - what of those who have persevered in evil?

فِى سَمُومٍۢ وَحَمِيمٍۢ ﴿٤٢﴾

آنها در میان بادهای کشنده و آب سوزان قرار دارند،

[They will find themselves] in the midst of scorching winds, and burning despair,

وَظِلٍّۢ مِّن يَحْمُومٍۢ ﴿٤٣﴾

و در سایه دودهای متراکم و آتشزا!

and the shadows of black smoke -

لَّا بَارِدٍۢ وَلَا كَرِيمٍ ﴿٤٤﴾

سایه‌ای که نه خنک است و نه آرامبخش!

[shadows] neither cooling nor soothing.

إِنَّهُمْ كَانُوا۟ قَبْلَ ذَٰلِكَ مُتْرَفِينَ ﴿٤٥﴾

آنها پیش از این (در عالم دنیا) مست و مغرور نعمت بودند،

For, behold, in times gone by they were wont to abandon themselves wholly to the pursuit of pleasures,

وَكَانُوا۟ يُصِرُّونَ عَلَى ٱلْحِنثِ ٱلْعَظِيمِ ﴿٤٦﴾

و بر گناهان بزرگ اصرار می‌ورزیدند،

and would persist in heinous sinning,

وَكَانُوا۟ يَقُولُونَ أَئِذَا مِتْنَا وَكُنَّا تُرَابًۭا وَعِظَٰمًا أَءِنَّا لَمَبْعُوثُونَ ﴿٤٧﴾

و می‌گفتند: «هنگامی که ما مُردیم و خاک و استخوان شدیم، آیا برانگیخته خواهیم شد؟!

and would say, “What! After we have died and become mere dust and bones, shall we, forsooth, be raised from the dead? -

أَوَءَابَآؤُنَا ٱلْأَوَّلُونَ ﴿٤٨﴾

یا نیاکان نخستین ما (برانگیخته می‌شوند)؟!»

and perhaps, too, our forebears of old?”

قُلْ إِنَّ ٱلْأَوَّلِينَ وَٱلْءَاخِرِينَ ﴿٤٩﴾

بگو: «اوّلین و آخرین،

Say: “Verily, those of olden times and those of later times

لَمَجْمُوعُونَ إِلَىٰ مِيقَٰتِ يَوْمٍۢ مَّعْلُومٍۢ ﴿٥٠﴾

همگی در موعد روز معیّنی گردآوری می‌شوند،

will indeed be gathered together at an appointed time on a Day known [only to God]:

ثُمَّ إِنَّكُمْ أَيُّهَا ٱلضَّآلُّونَ ٱلْمُكَذِّبُونَ ﴿٥١﴾

سپس شما ای گمراهان تکذیب‌کننده!

and then, verily, O you who have gone astray and called the truth a lie,

لَءَاكِلُونَ مِن شَجَرٍۢ مِّن زَقُّومٍۢ ﴿٥٢﴾

قطعاً از درخت زقّوم می‌خورید،

you will indeed have to taste of the tree of deadly fruit,

فَمَالِـُٔونَ مِنْهَا ٱلْبُطُونَ ﴿٥٣﴾

و شکمها را از آن پر می‌کنید،

and will have to fill your bellies therewith,

فَشَٰرِبُونَ عَلَيْهِ مِنَ ٱلْحَمِيمِ ﴿٥٤﴾

و روی آن از آب سوزان می‌نوشید،

and will thereupon have to drink [many a draught] of burning despair -

فَشَٰرِبُونَ شُرْبَ ٱلْهِيمِ ﴿٥٥﴾

و همچون شتران مبتلا به بیماری عطش، از آن می‌آشامید!

drink it as the most insatiably thirsty camels drink!”

هَٰذَا نُزُلُهُمْ يَوْمَ ٱلدِّينِ ﴿٥٦﴾

این است وسیله پذیرایی از آنها در قیامت!

Such will be their welcome on Judgment Day!

نَحْنُ خَلَقْنَٰكُمْ فَلَوْلَا تُصَدِّقُونَ ﴿٥٧﴾

» ما شما را آفریدیم؛ پس چرا (آفرینش مجدّد را) تصدیق نمی‌کنید؟!

WE who have created you, [O men:] why, then, do you not accept the truth?

أَفَرَءَيْتُم مَّا تُمْنُونَ ﴿٥٨﴾

آیا از نطفه‌ای که در رحم می‌ریزید آگاهید؟!

Have you ever considered that [seed] which you emit?

ءَأَنتُمْ تَخْلُقُونَهُۥٓ أَمْ نَحْنُ ٱلْخَٰلِقُونَ ﴿٥٩﴾

آیا شما آن را (در دوران جنینی) آفرینش (پی در پی) می‌دهید یا ما آفریدگاریم؟!

Is it you who create it - or are We the source of its creation?

نَحْنُ قَدَّرْنَا بَيْنَكُمُ ٱلْمَوْتَ وَمَا نَحْنُ بِمَسْبُوقِينَ ﴿٦٠﴾

ما در میان شما مرگ را مقدّر ساختیم؛ و هرگز کسی بر ما پیشی نمی‌گیرد!

We have [indeed] decreed that death shall be [ever-present] among you: but there is nothing to prevent Us

عَلَىٰٓ أَن نُّبَدِّلَ أَمْثَٰلَكُمْ وَنُنشِئَكُمْ فِى مَا لَا تَعْلَمُونَ ﴿٦١﴾

تا گروهی را به جای گروه دیگری بیاوریم و شما را در جهانی که نمی‌دانید آفرینش تازه‌ای بخشیم!

from changing the nature of your existence and bringing you into being [anew] in a manner [as yet] unknown to you.

وَلَقَدْ عَلِمْتُمُ ٱلنَّشْأَةَ ٱلْأُولَىٰ فَلَوْلَا تَذَكَّرُونَ ﴿٦٢﴾

شما عالم نخستین را دانستید؛ چگونه متذکّر نمی‌شوید (که جهانی بعد از آن است)؟!

And [since] you are indeed aware of the [miracle of your] coming into being in the first instance - why, then, do you not bethink yourselves [of Us]?

أَفَرَءَيْتُم مَّا تَحْرُثُونَ ﴿٦٣﴾

آیا هیچ درباره آنچه کشت می‌کنید اندیشیده‌اید؟!

Have you ever considered the seed which you cast upon the soil?

ءَأَنتُمْ تَزْرَعُونَهُۥٓ أَمْ نَحْنُ ٱلزَّٰرِعُونَ ﴿٦٤﴾

آیا شما آن را می‌رویانید یا ما می‌رویانیم؟!

Is it you who cause it to grow - or are We the cause of its growth?

لَوْ نَشَآءُ لَجَعَلْنَٰهُ حُطَٰمًۭا فَظَلْتُمْ تَفَكَّهُونَ ﴿٦٥﴾

هرگاه بخواهیم آن را مبدّل به کاه در هم کوبیده می‌کنیم که تعجّب کنید!

[For,] were it Our will, We could indeed turn it into chaff, and you would be left to wonder [and to lament],

إِنَّا لَمُغْرَمُونَ ﴿٦٦﴾

(بگونه‌ای که بگویید:) براستی ما زیان کرده‌ایم،

“Verily, we are ruined!

بَلْ نَحْنُ مَحْرُومُونَ ﴿٦٧﴾

بلکه ما بکلّی محرومیم!

Nay, but we have been deprived [of our livelihood]!”

أَفَرَءَيْتُمُ ٱلْمَآءَ ٱلَّذِى تَشْرَبُونَ ﴿٦٨﴾

آیا به آبی که می‌نوشید اندیشیده‌اید؟!

Have you ever considered the water which you drink?

ءَأَنتُمْ أَنزَلْتُمُوهُ مِنَ ٱلْمُزْنِ أَمْ نَحْنُ ٱلْمُنزِلُونَ ﴿٦٩﴾

آیا شما آن را از ابر نازل کرده‌اید یا ما نازل می‌کنیم؟!

Is it you who cause it to come down from the clouds - or are We the cause of its coming down?

لَوْ نَشَآءُ جَعَلْنَٰهُ أُجَاجًۭا فَلَوْلَا تَشْكُرُونَ ﴿٧٠﴾

هرگاه بخواهیم، این آب گوارا را تلخ و شور قرار می‌دهیم؛ پس چرا شکر نمی‌کنید؟!

[It comes down sweet - but] were it Our will, We could make it burningly salty and bitter: why, then, do you not give thanks [unto Us]?

أَفَرَءَيْتُمُ ٱلنَّارَ ٱلَّتِى تُورُونَ ﴿٧١﴾

آیا درباره آتشی که می‌افروزید فکر کرده‌اید؟!

Have you ever considered the fire which you kindle?

ءَأَنتُمْ أَنشَأْتُمْ شَجَرَتَهَآ أَمْ نَحْنُ ٱلْمُنشِـُٔونَ ﴿٧٢﴾

آیا شما درخت آن را آفریده‌اید یا ما آفریده‌ایم؟!

Is it you who have brought into being the tree that serves as its fuel - or are We the cause of its coming into being?

نَحْنُ جَعَلْنَٰهَا تَذْكِرَةًۭ وَمَتَٰعًۭا لِّلْمُقْوِينَ ﴿٧٣﴾

ما آن را وسیله یادآوری (برای همگان) و وسیله زندگی برای مسافران قرار داده‌ایم!

It is We who have made it a means to remind [you of Us], and a comfort for all who are lost and hungry in the wilderness [of their lives].

فَسَبِّحْ بِٱسْمِ رَبِّكَ ٱلْعَظِيمِ ﴿٧٤﴾

حال که چنین است به نام پروردگار بزرگت تسبیح کن (و او را پاک و منزّه بشمار)!

Extol, then, the limitless glory of thy Sus­tainer’s mighty name!

۞ فَلَآ أُقْسِمُ بِمَوَٰقِعِ ٱلنُّجُومِ ﴿٧٥﴾

سوگند به جایگاه ستارگان (و محل طلوع و غروب آنها)!

NAY, I call to witness the coming-down in parts [of this Qur’an]

وَإِنَّهُۥ لَقَسَمٌۭ لَّوْ تَعْلَمُونَ عَظِيمٌ ﴿٧٦﴾

و این سوگندی است بسیار بزرگ، اگر بدانید!

and, behold, this is indeed a most solemn affirmation, if you but knew it!

إِنَّهُۥ لَقُرْءَانٌۭ كَرِيمٌۭ ﴿٧٧﴾

که آن، قرآن کریمی است،

Behold, it is a truly noble discourse,

فِى كِتَٰبٍۢ مَّكْنُونٍۢ ﴿٧٨﴾

که در کتاب محفوظی جای دارد،

[conveyed unto man] in a well-guarded divine writ

لَّا يَمَسُّهُۥٓ إِلَّا ٱلْمُطَهَّرُونَ ﴿٧٩﴾

و جز پاکان نمی‌توانند به آن دست زنند [= دست یابند].

which none but the pure [of heart] can touch:

تَنزِيلٌۭ مِّن رَّبِّ ٱلْعَٰلَمِينَ ﴿٨٠﴾

آن از سوی پروردگار عالمیان نازل شده؛

a revelation from the Sustainer of all the worlds!

أَفَبِهَٰذَا ٱلْحَدِيثِ أَنتُم مُّدْهِنُونَ ﴿٨١﴾

آیا این سخن را [= این قرآن را با اوصافی که گفته شد] سست و کوچک می‌شمرید،

Would you, now, look down with disdain on a tiding like this,

وَتَجْعَلُونَ رِزْقَكُمْ أَنَّكُمْ تُكَذِّبُونَ ﴿٨٢﴾

و به جای شکر روزیهایی که به شما داده شده آن را تکذیب می‌کنید؟!

and make it your daily bread [as it were] to call the truth a lie?

فَلَوْلَآ إِذَا بَلَغَتِ ٱلْحُلْقُومَ ﴿٨٣﴾

پس چرا هنگامی که جان به گلوگاه می‌رسد (توانایی بازگرداندن آن را ندارید)؟!

Why, then, when [the last breath] comes up to the throat [of a dying man],

وَأَنتُمْ حِينَئِذٍۢ تَنظُرُونَ ﴿٨٤﴾

و شما در این حال نظاره می‌کنید (و کاری از دستتان ساخته نیست)؛

the while you are [helplessly] looking on -

وَنَحْنُ أَقْرَبُ إِلَيْهِ مِنكُمْ وَلَٰكِن لَّا تُبْصِرُونَ ﴿٨٥﴾

و ما از شما به او نزدیکتریم ولی نمی‌بینید!

and while We are closer to him than you, although you see [Us] not -:

فَلَوْلَآ إِن كُنتُمْ غَيْرَ مَدِينِينَ ﴿٨٦﴾

اگر هرگز در برابر اعمالتان جزا داده نمی‌شوید،

why, then, if [you think that] you are not truly dependent [on Us],

تَرْجِعُونَهَآ إِن كُنتُمْ صَٰدِقِينَ ﴿٨٧﴾

پس آن (روح) را بازگردانید اگر راست می‌گویید!

can you not cause that [ebbing life] to return - if what you claim is true?

فَأَمَّآ إِن كَانَ مِنَ ٱلْمُقَرَّبِينَ ﴿٨٨﴾

پس اگر او از مقرّبان باشد،

[ALL OF YOU are destined to die.] Now if one happens to be of those who are drawn close unto God,

فَرَوْحٌۭ وَرَيْحَانٌۭ وَجَنَّتُ نَعِيمٍۢ ﴿٨٩﴾

در رَوح و ریحان و بهشت پرنعمت است!

happiness [awaits him in the life to come], and inner fulfillment, and a garden of bliss.

وَأَمَّآ إِن كَانَ مِنْ أَصْحَٰبِ ٱلْيَمِينِ ﴿٩٠﴾

امّا اگر از اصحاب یمین باشد،

And if one happens to be of those who have attained to righteousness,

فَسَلَٰمٌۭ لَّكَ مِنْ أَصْحَٰبِ ٱلْيَمِينِ ﴿٩١﴾

(به او گفته می‌شود:) سلام بر تو از سوی دوستانت که از اصحاب یمینند!

[he, too, will be wel­comed into paradise with the words,] “Peace be unto thee [that art] of those who have attained to right­eousness!”

وَأَمَّآ إِن كَانَ مِنَ ٱلْمُكَذِّبِينَ ٱلضَّآلِّينَ ﴿٩٢﴾

امّا اگر او از تکذیب‌کنندگان گمراه باشد،

But if one happens to be of those who are wont to call the truth a lie, and [thus] go astray,

فَنُزُلٌۭ مِّنْ حَمِيمٍۢ ﴿٩٣﴾

با آب جوشان دوزخ از او پذیرایی می‌شوید!

a welcome of burning despair [awaits him in the life to come,]

وَتَصْلِيَةُ جَحِيمٍ ﴿٩٤﴾

و سرنوشت او ورود در آتش جهنّم است،

and the heat of a blazing fire!

إِنَّ هَٰذَا لَهُوَ حَقُّ ٱلْيَقِينِ ﴿٩٥﴾

این مطلب حقّ و یقین است!

Verily, this is indeed the truth of truths!

فَسَبِّحْ بِٱسْمِ رَبِّكَ ٱلْعَظِيمِ ﴿٩٦﴾

پس به نام پروردگار بزرگت تسبیح کن (و او را منزّه بشمار)!

Extol, then, the limitless glory of thy Sus­tainer’s mighty name!