Surah Al-Qiyaama — Text, Translation & Audio

يَسْـَٔلُ أَيَّانَ يَوْمُ ٱلْقِيَٰمَةِ ﴿٦﴾

(از این رو) می‌پرسد: «قیامت کی خواهد بود»!

asking [derisively], "When is that Resurrection Day to be?"

فَإِذَا بَرِقَ ٱلْبَصَرُ ﴿٧﴾

(بگو:) در آن هنگام که چشمها از شدّت وحشت به گردش درآید،

But [on that Day,] when the eyesight is by fear confounded,

وَخَسَفَ ٱلْقَمَرُ ﴿٨﴾

و ماه بی‌نور گردد،

and the moon is darkened,

وَجُمِعَ ٱلشَّمْسُ وَٱلْقَمَرُ ﴿٩﴾

و خورشید و ماه یک جا جمع شوند،

and the sun and the moon are brought together

يَقُولُ ٱلْإِنسَٰنُ يَوْمَئِذٍ أَيْنَ ٱلْمَفَرُّ ﴿١٠﴾

آن روز انسان می‌گوید: «راه فرار کجاست؟!»

on that Day will man exclaim "Whither to flee?"

كَلَّا لَا وَزَرَ ﴿١١﴾

هرگز چنین نیست، راه فرار و پناهگاهی وجود ندارد!

But nay: no refuge [for thee, O man]!

إِلَىٰ رَبِّكَ يَوْمَئِذٍ ٱلْمُسْتَقَرُّ ﴿١٢﴾

آن روز قرارگاه نهایی تنها بسوی پروردگار تو است؛

With thy Sustainer, on that Day, the journey's end will be!

يُنَبَّؤُا۟ ٱلْإِنسَٰنُ يَوْمَئِذٍۭ بِمَا قَدَّمَ وَأَخَّرَ ﴿١٣﴾

و در آن روز انسان را از تمام کارهایی که از پیش یا پس فرستاده آگاه می‌کنند!

Man will be apprised, on that Day, of what he has done and what he has left undone:

بَلِ ٱلْإِنسَٰنُ عَلَىٰ نَفْسِهِۦ بَصِيرَةٌۭ ﴿١٤﴾

بلکه انسان خودش از وضع خود آگاه است،

nay, but man shall against himself be an eye-witness,

وَلَوْ أَلْقَىٰ مَعَاذِيرَهُۥ ﴿١٥﴾

هر چند (در ظاهر) برای خود عذرهایی بتراشد!

even though he may veil himself in excuses.

لَا تُحَرِّكْ بِهِۦ لِسَانَكَ لِتَعْجَلَ بِهِۦٓ ﴿١٦﴾

زبانت را بخاطر عجله برای خواندن آن [= قرآن‌] حرکت مده،

MOVE NOT thy tongue in haste, [repeating the words of the revelation:]

إِنَّ عَلَيْنَا جَمْعَهُۥ وَقُرْءَانَهُۥ ﴿١٧﴾

چرا که جمع‌کردن و خواندن آن بر عهده ماست!

for, behold, it is for Us to gather it [in thy heart,] and to cause it to be read [as it ought to be read].

فَإِذَا قَرَأْنَٰهُ فَٱتَّبِعْ قُرْءَانَهُۥ ﴿١٨﴾

پس هر گاه آن را خواندیم، از خواندن آن پیروی کن!

Thus, when We recite it, follow thou its wording [with all thy mind]:

ثُمَّ إِنَّ عَلَيْنَا بَيَانَهُۥ ﴿١٩﴾

سپس بیان و (توضیح) آن (نیز) بر عهده ماست!

and then, behold, it will be for Us to make its meaning clear.

كَلَّا بَلْ تُحِبُّونَ ٱلْعَاجِلَةَ ﴿٢٠﴾

چنین نیست که شما می‌پندارید (و دلایل معاد را کافی نمی‌دانید)؛ بلکه شما دنیای زودگذر را دوست دارید (و هوسرانی بی‌قید و شرط را)!

NAY, but [most of] you love this fleeting life,

وَتَذَرُونَ ٱلْءَاخِرَةَ ﴿٢١﴾

و آخرت را رها می‌کنید!

and give no thought to the life to come [and to Judgment Day]!

وُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍۢ نَّاضِرَةٌ ﴿٢٢﴾

(آری) در آن روز صورتهایی شاداب و مسرور است،

Some faces will on that Day be bright with happiness,

إِلَىٰ رَبِّهَا نَاظِرَةٌۭ ﴿٢٣﴾

و به پروردگارش می‌نگرد!

looking up to their Sustainer;

وَوُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍۭ بَاسِرَةٌۭ ﴿٢٤﴾

و در آن روز صورتهایی عبوس و در هم کشیده است،

and some faces will on that Day be overcast with despair,

تَظُنُّ أَن يُفْعَلَ بِهَا فَاقِرَةٌۭ ﴿٢٥﴾

زیرا می‌داند عذابی در پیش دارد که پشت را در هم می‌شکند!

knowing that a crushing calamity is about to befall them.

كَلَّآ إِذَا بَلَغَتِ ٱلتَّرَاقِىَ ﴿٢٦﴾

چنین نیست (که انسان می‌پندارد! او ایمان نمی‌آورد) تا موقعی که جان به گلوگاهش رسد،

NAY, but when [the last breath] comes up to the throat [of a dying man],

وَقِيلَ مَنْ ۜ رَاقٍۢ ﴿٢٧﴾

و گفته شود: «آیا کسی هست که (این بیمار را از مرگ) نجات دهد؟!»

and people ask, "Is there any wizard [that could save him]?"

وَظَنَّ أَنَّهُ ٱلْفِرَاقُ ﴿٢٨﴾

و به جدائی از دنیا یقین پیدا کند،

the while he [himself] knows that this is the parting,

وَٱلْتَفَّتِ ٱلسَّاقُ بِٱلسَّاقِ ﴿٢٩﴾

و ساق پاها (از سختی جان‌دادن) به هم بپیچد!

and is enwrapped in the pangs of death

إِلَىٰ رَبِّكَ يَوْمَئِذٍ ٱلْمَسَاقُ ﴿٣٠﴾

(آری) در آن روز مسیر همه بسوی (دادگاه) پروردگارت خواهد بود!

at that time towards thy Sustainer does he feel impelled to turn!

فَلَا صَدَّقَ وَلَا صَلَّىٰ ﴿٣١﴾

(در آن روز گفته می‌شود:) او هرگز ایمان نیاورد و نماز نخواند،

[Useless, though, will be his repentance: for [as long as he was alive] he did not accept the truth, nor did he pray [for enlightenment],

وَلَٰكِن كَذَّبَ وَتَوَلَّىٰ ﴿٣٢﴾

بلکه تکذیب کرد و روی‌گردان شد،

but, on the contrary, he gave the lie to the truth and turned away [from it],

ثُمَّ ذَهَبَ إِلَىٰٓ أَهْلِهِۦ يَتَمَطَّىٰٓ ﴿٣٣﴾

سپس بسوی خانواده خود بازگشت در حالی که متکبّرانه قدم برمی‌داشت!

and then went arrogantly back to what he had come from.

أَوْلَىٰ لَكَ فَأَوْلَىٰ ﴿٣٤﴾

(با این اعمال) عذاب الهی برای تو شایسته‌تر است، شایسته‌تر!

[And yet, O man, thine end comes hourly] nearer unto thee, and nearer –

ثُمَّ أَوْلَىٰ لَكَ فَأَوْلَىٰٓ ﴿٣٥﴾

سپس عذاب الهی برای تو شایسته‌تر است، شایسته‌تر!

and ever nearer unto thee, and nearer!

أَيَحْسَبُ ٱلْإِنسَٰنُ أَن يُتْرَكَ سُدًى ﴿٣٦﴾

آیا انسان گمان می‌کند بی‌هدف رها می‌شود؟!

DOES MAN, then, think that he is to be left to himself to go about at will?

أَلَمْ يَكُ نُطْفَةًۭ مِّن مَّنِىٍّۢ يُمْنَىٰ ﴿٣٧﴾

آیا او نطفه‌ای از منی که در رحم ریخته می‌شود نبود؟!

Was he not once a [mere] drop of sperm that had been spilt,

ثُمَّ كَانَ عَلَقَةًۭ فَخَلَقَ فَسَوَّىٰ ﴿٣٨﴾

سپس بصورت خون بسته در آمد، و خداوند او را آفرید و موزون ساخت،

and thereafter became a germ-cell - whereupon He created and formed [it] in accordance with what [it] was meant to be,

فَجَعَلَ مِنْهُ ٱلزَّوْجَيْنِ ٱلذَّكَرَ وَٱلْأُنثَىٰٓ ﴿٣٩﴾

و از او دو زوج مرد و زن آفرید!

and fashioned out of it the two sexes, the male and the female?

أَلَيْسَ ذَٰلِكَ بِقَٰدِرٍ عَلَىٰٓ أَن يُحْۦِىَ ٱلْمَوْتَىٰ ﴿٤٠﴾

آیا چنین کسی قادر نیست که مردگان را زنده کند؟!

Is not He, then; able to bring the dead back to life?