Surah Ad-Dukhaan — Text, Translation & Audio

رَحْمَةًۭ مِّن رَّبِّكَ ۚ إِنَّهُۥ هُوَ ٱلسَّمِيعُ ٱلْعَلِيمُ ﴿٦﴾

اینها همه بخاطر رحمتی است از سوی پروردگارت، که شنونده و داناست!

in pur­suance of thy Sustainer’s grace [unto man]. Verily, He alone is all-hearing, all-knowing,

رَبِّ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَآ ۖ إِن كُنتُم مُّوقِنِينَ ﴿٧﴾

(همان) پروردگار آسمانها و زمین و آنچه در میان آنهاست، اگر اهل یقین هستید!

the Sustainer of the heavens and the earth and all that is between them - if you could but grasp it with inner certainty!

لَآ إِلَٰهَ إِلَّا هُوَ يُحْىِۦ وَيُمِيتُ ۖ رَبُّكُمْ وَرَبُّ ءَابَآئِكُمُ ٱلْأَوَّلِينَ ﴿٨﴾

هیچ معبودی جز او نیست؛ زنده می‌کند و می‌میراند؛ او پروردگار شما و پروردگار پدران نخستین شماست!

There is no deity save Him: He grants life and deals death: He is your Sustainer as well as the Sustainer of your forebears of old.

بَلْ هُمْ فِى شَكٍّۢ يَلْعَبُونَ ﴿٩﴾

ولی آنها در شکند و (با حقایق) بازی می‌کنند.

Nay, but they [who lack inner certainty] are but Dying with their doubts.

فَٱرْتَقِبْ يَوْمَ تَأْتِى ٱلسَّمَآءُ بِدُخَانٍۢ مُّبِينٍۢ ﴿١٠﴾

پس منتظر روزی باش که آسمان دود آشکاری پدید آورد...

WAIT, THEN, for the Day when the skies shall bring forth a pall of smoke which will make obvious [the approach of the Last Hour],

يَغْشَى ٱلنَّاسَ ۖ هَٰذَا عَذَابٌ أَلِيمٌۭ ﴿١١﴾

که همه مردم را فرامی‌گیرد؛ این عذاب دردناکی است!

enveloping all mankind, [and causing the sinners to exclaim:] “Grievous is this suffering!

رَّبَّنَا ٱكْشِفْ عَنَّا ٱلْعَذَابَ إِنَّا مُؤْمِنُونَ ﴿١٢﴾

(می‌گویند:) پروردگارا! عذاب را از ما برطرف کن که ایمان می‌آوریم.

O our Sustainer, relieve us of suffering, for, verily, we [now] believe [in Thee]!”

أَنَّىٰ لَهُمُ ٱلذِّكْرَىٰ وَقَدْ جَآءَهُمْ رَسُولٌۭ مُّبِينٌۭ ﴿١٣﴾

چگونه: و از کجا متذکر می‌شوند با اینکه رسول روشنگر (با معجزات و منطق روشن) به سراغشان آمد!

[But] how shall this remembrance avail them [at the Last Hour], seeing that an apostle had pre­viously come unto them, clearly expounding the truth,

ثُمَّ تَوَلَّوْا۟ عَنْهُ وَقَالُوا۟ مُعَلَّمٌۭ مَّجْنُونٌ ﴿١٤﴾

سپس از او روی گردان شدند و گفتند: «او تعلیم یافته‌ای دیوانه است!»

whereupon they turned their backs on him and said, “Taught [by others] is he, a madman”?

إِنَّا كَاشِفُوا۟ ٱلْعَذَابِ قَلِيلًا ۚ إِنَّكُمْ عَآئِدُونَ ﴿١٥﴾

ما عذاب را کمی برطرف می‌سازیم، ولی باز به کارهای خود بازمی‌گردید!

[Still,] behold, We shall postpone this suffer­ing for a little while, although you are bound to revert [to your evil ways: but]

يَوْمَ نَبْطِشُ ٱلْبَطْشَةَ ٱلْكُبْرَىٰٓ إِنَّا مُنتَقِمُونَ ﴿١٦﴾

(ما از آنها انتقام می‌گیریم) در آن روز که آنها را با قدرت خواهیم گرفت؛ آری ما انتقام گیرنده‌ایم!

on the Day when We shall seize [all sinners] with a most mighty onslaught, We shall, verily, inflict Our retribution [on you as well]!

۞ وَلَقَدْ فَتَنَّا قَبْلَهُمْ قَوْمَ فِرْعَوْنَ وَجَآءَهُمْ رَسُولٌۭ كَرِيمٌ ﴿١٧﴾

ما پیش از اینها قوم فرعون را آزمودیم و رسول بزرگواری به سراغشان آمد،

AND, INDEED, [long] before their time did We try Pharaoh’s people [in the same way]: for there came unto them a noble apostle, [who said:]

أَنْ أَدُّوٓا۟ إِلَىَّ عِبَادَ ٱللَّهِ ۖ إِنِّى لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌۭ ﴿١٨﴾

(و به آنان گفت: امور) بندگان خدا را به من واگذارید که من فرستاده امینی برای شما هستم!

“Give in unto me, O God’s bondmen! Verily, I am an apostle [sent] unto you, worthy of trust!

وَأَن لَّا تَعْلُوا۟ عَلَى ٱللَّهِ ۖ إِنِّىٓ ءَاتِيكُم بِسُلْطَٰنٍۢ مُّبِينٍۢ ﴿١٩﴾

و در برابر خداوند تکبر نورزید که من برای شما دلیل روشنی آورده‌ام!

“And exalt not yourselves against God: for, verily, I come unto you with a manifest authority [from Him];

وَإِنِّى عُذْتُ بِرَبِّى وَرَبِّكُمْ أَن تَرْجُمُونِ ﴿٢٠﴾

و من به پروردگار خود و پروردگار شما پناه می‌برم از اینکه مرا متهم کنید!

and, behold, it is with my Sustainer - and your Sustainer - that I seek refuge against all your endeavours to revile me.

وَإِن لَّمْ تُؤْمِنُوا۟ لِى فَٱعْتَزِلُونِ ﴿٢١﴾

و اگر به من ایمان نمی‌آورید، از من کناره‌گیری کنید (و مانع ایمان آوردن مردم نشوید)!

And if you do not believe me, [at least] stand away from me!”

فَدَعَا رَبَّهُۥٓ أَنَّ هَٰٓؤُلَآءِ قَوْمٌۭ مُّجْرِمُونَ ﴿٢٢﴾

(آنها هیچ یک از این پندها را نپذیرفتند، و موسی) به پیشگاه پروردگارش عرضه داشت: اینها قومی مجرمند!

But then, [when they beset him with their enmity,] he called out to his Sustainer, “These are [indeed] people lost in sin!”

فَأَسْرِ بِعِبَادِى لَيْلًا إِنَّكُم مُّتَّبَعُونَ ﴿٢٣﴾

(به او دستور داده شد:) بندگان مرا شبانه حرکت ده که شما تعقیب می‌شوید!

And [God said]: “Go thou forth with My servants by night, for you will surely be pursued;

وَٱتْرُكِ ٱلْبَحْرَ رَهْوًا ۖ إِنَّهُمْ جُندٌۭ مُّغْرَقُونَ ﴿٢٤﴾

(هنگامی که از دریا گذشتید) دریا را آرام و گشاده بگذار (و بگذر) که آنها لشکری غرق‌شده خواهند بود!

and leave the sea becalmed [between thee and Pharaoh’s men]: for, verily, they are a host destined to be drowned!”

كَمْ تَرَكُوا۟ مِن جَنَّٰتٍۢ وَعُيُونٍۢ ﴿٢٥﴾

(سرانجام همگی نابود شدند و) چه بسیار باغها و چشمه‌ها که از خود به جای گذاشتند،

[And so they perished: and] how many gardens did they leave behind, and water-runnels,

وَزُرُوعٍۢ وَمَقَامٍۢ كَرِيمٍۢ ﴿٢٦﴾

و زراعتها و قصرهای زیبا و گرانقیمت،

and fields of grain, and noble dwellings,

وَنَعْمَةٍۢ كَانُوا۟ فِيهَا فَٰكِهِينَ ﴿٢٧﴾

و نعمتهای فراوان دیگر که در آن (غرق) بودند!

and [all that] life of ease in which they used to delight!

كَذَٰلِكَ ۖ وَأَوْرَثْنَٰهَا قَوْمًا ءَاخَرِينَ ﴿٢٨﴾

اینچنین بود ماجرای آنان! و ما (اموال و حکومت) اینها را میراث برای اقوام دیگری قرار دادیم!

Thus it was. And [then] We made another people heirs [to what they had left],

فَمَا بَكَتْ عَلَيْهِمُ ٱلسَّمَآءُ وَٱلْأَرْضُ وَمَا كَانُوا۟ مُنظَرِينَ ﴿٢٩﴾

نه آسمان بر آنان گریست و نه زمین، و نه به آنها مهلتی داده شد!

and neither sky nor earth shed tears over them, nor were they allowed a respite.

وَلَقَدْ نَجَّيْنَا بَنِىٓ إِسْرَٰٓءِيلَ مِنَ ٱلْعَذَابِ ٱلْمُهِينِ ﴿٣٠﴾

ما بنی اسرائیل را از عذاب ذلّت‌بار رهایی بخشیدیم؛

And, indeed, We delivered the children of Israel from the shameful suffering

مِن فِرْعَوْنَ ۚ إِنَّهُۥ كَانَ عَالِيًۭا مِّنَ ٱلْمُسْرِفِينَ ﴿٣١﴾

از فرعون که مردی متکبر و از اسرافکاران بود!

[inflicted on them] by Pharaoh, seeing that he was truly outstand­ing among those who waste their own selves;

وَلَقَدِ ٱخْتَرْنَٰهُمْ عَلَىٰ عِلْمٍ عَلَى ٱلْعَٰلَمِينَ ﴿٣٢﴾

ما آنها را با علم (خویش) بر جهانیان برگزیدیم و برتری دادیم،

and indeed, We chose them knowingly above all other people,

وَءَاتَيْنَٰهُم مِّنَ ٱلْءَايَٰتِ مَا فِيهِ بَلَٰٓؤٌۭا۟ مُّبِينٌ ﴿٣٣﴾

و آیاتی (از قدرت خویش) را به آنها دادیم که آزمایش آشکاری در آن بود (ولی آنان کفران کردند و مجازات شدند)!

and gave them such signs [of Our grace] as would clearly presage a test.

إِنَّ هَٰٓؤُلَآءِ لَيَقُولُونَ ﴿٣٤﴾

اینها [= مشرکان‌] می‌گویند:

[Now,] behold, these [people] say indeed:

إِنْ هِىَ إِلَّا مَوْتَتُنَا ٱلْأُولَىٰ وَمَا نَحْنُ بِمُنشَرِينَ ﴿٣٥﴾

«مرگ ما جز همان مرگ اول نیست و هرگز برانگیخته نخواهیم شد!

“That [which is ahead of us] is but our first [and only] death, and we shall not be raised to life again.

فَأْتُوا۟ بِـَٔابَآئِنَآ إِن كُنتُمْ صَٰدِقِينَ ﴿٣٦﴾

اگر راست می‌گویید پدران ما را (زنده کنید و) بیاورید (تا گواهی دهند)!»

So then, bring forth our forefathers [as witnesses], if what you claim is true!”

أَهُمْ خَيْرٌ أَمْ قَوْمُ تُبَّعٍۢ وَٱلَّذِينَ مِن قَبْلِهِمْ ۚ أَهْلَكْنَٰهُمْ ۖ إِنَّهُمْ كَانُوا۟ مُجْرِمِينَ ﴿٣٧﴾

آیا آنان بهترند یا قوم «تبّع» و کسانی که پیش از آنها بودند؟! ما آنان را هلاک کردیم، چرا که مجرم بودند!

Are they, then, better than the people of Tubba and those before them, whom We destroyed because they were truly lost in [the same] sin?

وَمَا خَلَقْنَا ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضَ وَمَا بَيْنَهُمَا لَٰعِبِينَ ﴿٣٨﴾

ما آسمانها و زمین و آنچه را که در میان این دو است به بازی (و بی‌هدف) نیافریدیم!

For [thus it is:] We have not created the heavens and the earth and all that is between them in mere idle play:

مَا خَلَقْنَٰهُمَآ إِلَّا بِٱلْحَقِّ وَلَٰكِنَّ أَكْثَرَهُمْ لَا يَعْلَمُونَ ﴿٣٩﴾

ما آن دو را جز بحق نیافریدیم؛ ولی بیشتر آنان نمی‌دانند!

none of this have We created without [an inner] truth: but most of them under­stand it not.

إِنَّ يَوْمَ ٱلْفَصْلِ مِيقَٰتُهُمْ أَجْمَعِينَ ﴿٤٠﴾

روز جدایی (حق از باطل) وعده‌گاه همه آنهاست!

VERILY, the Day of Distinction [between the true and the false] is the term appointed for all of them:

يَوْمَ لَا يُغْنِى مَوْلًى عَن مَّوْلًۭى شَيْـًۭٔا وَلَا هُمْ يُنصَرُونَ ﴿٤١﴾

روزی که هیچ دوستی کمترین کمکی به دوستش نمی‌کند، و از هیچ‌سو یاری نمی‌شوند؛

the Day when no friend shall be of the least avail to his friend, and when none shall be succoured

إِلَّا مَن رَّحِمَ ٱللَّهُ ۚ إِنَّهُۥ هُوَ ٱلْعَزِيزُ ٱلرَّحِيمُ ﴿٤٢﴾

مگر کسی که خدا او را مورد رحمت قرار داده، چرا که او عزیز و رحیم است!

save those upon whom God will have bestowed His grace and mercy: for, verily, He alone is almighty, a dispenser of grace.

إِنَّ شَجَرَتَ ٱلزَّقُّومِ ﴿٤٣﴾

مسلّماً درخت زقّوم...

Verily, [in the life to come] the tree of deadly fruit

طَعَامُ ٱلْأَثِيمِ ﴿٤٤﴾

غذای گنهکاران است،

will be the food of the sinful:

كَٱلْمُهْلِ يَغْلِى فِى ٱلْبُطُونِ ﴿٤٥﴾

همانند فلز گداخته در شکمها می‌جوشد؛

like molten lead will it boil in the belly,

كَغَلْىِ ٱلْحَمِيمِ ﴿٤٦﴾

جوششی همچون آب سوزان!

like the boiling of burning despair.

خُذُوهُ فَٱعْتِلُوهُ إِلَىٰ سَوَآءِ ٱلْجَحِيمِ ﴿٤٧﴾

(آنگاه به مأموران دوزخ خطاب می‌شود:) این کافر مجرم را بگیرید و به میان دوزخ پرتابش کنید!

[And the word will be spoken:] “Seize him, [O you forces of hell,] and drag him into the midst of the blazing fire:

ثُمَّ صُبُّوا۟ فَوْقَ رَأْسِهِۦ مِنْ عَذَابِ ٱلْحَمِيمِ ﴿٤٨﴾

سپس بر سر او از عذاب جوشان بریزید!

then pour over his head the anguish of burning despair!

ذُقْ إِنَّكَ أَنتَ ٱلْعَزِيزُ ٱلْكَرِيمُ ﴿٤٩﴾

(به او گفته می‌شود:) بچش که (به پندار خود) بسیار قدرتمند و محترم بودی!

Taste it - thou who [on earth] hast considered thyself so mighty, so noble!

إِنَّ هَٰذَا مَا كُنتُم بِهِۦ تَمْتَرُونَ ﴿٥٠﴾

این همان چیزی است که پیوسته در آن تردید می‌کردید!

This is the very thing which you [deniers of the truth] were wont to call in question!”

إِنَّ ٱلْمُتَّقِينَ فِى مَقَامٍ أَمِينٍۢ ﴿٥١﴾

(ولی) پرهیزگاران در جایگاه امنی قرار دارند،

[As against this -] verily, the God-conscious will find themselves in a state secure,

فِى جَنَّٰتٍۢ وَعُيُونٍۢ ﴿٥٢﴾

در میان باغها و چشمه‌ها؛

amid gardens and springs,

يَلْبَسُونَ مِن سُندُسٍۢ وَإِسْتَبْرَقٍۢ مُّتَقَٰبِلِينَ ﴿٥٣﴾

آنها لباسهایی از حریر نازک و ضخیم می‌پوشند و در مقابل یکدیگر می‌نشینند؛

wearing [garments] of silk and brocade, facing one another [in love].

كَذَٰلِكَ وَزَوَّجْنَٰهُم بِحُورٍ عِينٍۢ ﴿٥٤﴾

اینچنین‌اند بهشتیان؛ و آنها را با «حور العین» تزویج می‌کنیم!

Thus shall it be. And We shall pair them with companions pure, most beautiful of eye.

يَدْعُونَ فِيهَا بِكُلِّ فَٰكِهَةٍ ءَامِنِينَ ﴿٥٥﴾

آنها در آنجا هر نوع میوه‌ای را بخواهند در اختیارشان قرارمی‌گیرد، و در نهایت امنیّت به سر می‌برند!

In that [paradise] they shall [rightfully] claim all the fruits [of their past deeds], resting in security;

لَا يَذُوقُونَ فِيهَا ٱلْمَوْتَ إِلَّا ٱلْمَوْتَةَ ٱلْأُولَىٰ ۖ وَوَقَىٰهُمْ عَذَابَ ٱلْجَحِيمِ ﴿٥٦﴾

هرگز مرگی جز همان مرگ اوّل (که در دنیا چشیده‌اند) نخواهند چشید، و خداوند آنها را از عذاب دوزخ حفظ می‌کند؛

and neither shall they taste death there after having passed through their erstwhile death. Thus will He have preserved them from all suffer­ing through the blazing fire-

فَضْلًۭا مِّن رَّبِّكَ ۚ ذَٰلِكَ هُوَ ٱلْفَوْزُ ٱلْعَظِيمُ ﴿٥٧﴾

این فضل و بخششی است از سوی پروردگارت، این همان رستگاری بزرگ است!

an act of thy Sustainer’s favour: and that, that will be the triumph supreme!

فَإِنَّمَا يَسَّرْنَٰهُ بِلِسَانِكَ لَعَلَّهُمْ يَتَذَكَّرُونَ ﴿٥٨﴾

ما آن [= قرآن‌] را بر زبان تو آسان ساختیم، شاید آنان متذکّر شوند!

THUS, THEN, [O Prophet,] have We made this [divine writ] easy to understand, in thine own [human] tongue, so that men might take it to heart.

فَٱرْتَقِبْ إِنَّهُم مُّرْتَقِبُونَ ﴿٥٩﴾

(امّا اگر نپذیرفتند) منتظر باش، آنها نیز منتظرند (تو منتظر پیروزی الهی و آنها منتظر عذاب و شکست)!

So wait thou [for what the future will bring]: behold, they, too, are waiting.