دعاء ۵۳ الثالث والخمسون

الترجمة الفارسية

ای خدای من تو مرا آفریدی (و نعمت وجود بخشیدی) ‌و از کودکی به رشد ‌و کمال پرورش دادی ‌و به حد کافی ‌و کامل رزق عطا کردی (نخست به شیر مادر ‌و بعد از ‌آن به انواع نعمتهای دیگر بپروردی)

̶ ای خدا(ی مهربان) در ‌آن آیات کتابی که نازل فرمودی ‌و به ‌آن بندگانت را بشارت دادی یافته ام اینکه فرمودی ای بندگان من که به نفس خود ستم کرده ‌و به راه اسراف شتافتید (و از هواپرستی ‌و عصیان که موجب حرمان از رحمت الهی است به نفس قدسیه ‌ی خویش ظلم کردید ‌و به لهو ‌و لعب دنیا مشغول شدید ‌و از حظ معرفت ‌و لذت طاعت خدا روح قدسی خود را محروم ساختید باز هم) از رحمت (بی حد ‌و انتهای خدا) ناامید مباشید که ایزد جمیع گناهان را خواهد بخشید ‌و تو ای خدا آنچه را (از معاصی ‌و افعال زشت) پیش فرستادم تو بر همه کاملا آگاهی ‌و تو از خود من به ‌آن گناهان داناتری پس وای (و صد وای) به رسوائی من از آنچه در نامه ‌ی عملم به شمار آورده ای (آنجا اعمال زشت ‌و افعال بد ‌و اخلاق ‌و اوصاف ناپسندم که همه را نوشته ای چون نامه عملم را بدستم دهند نزد خود ‌و ملائکه ‌و خلق محشر مفتضح ‌و رسوا خواهم شد)

̶ پس اگر مواقف ‌و مقاماتی که آرزو ‌و امیدواری من به عفو تو است ‌آن عفو ‌و بخششی که شامل حال تمام موجودات است نبود خود را به دست خود (اگر توانستمی) هلاک می کردم ‌و اگر (به فرض محال) کسی قدرت برگریختن از خدای خود داشت من از هر کس سزاوارتر به گریز (از عذاب قهر) تو بودم ‌و بر تو هیچ امری در آسمان ‌و زمین مخفی نخواهد ماند (تمام کلی ‌و جزئی امور عالم پیش حضرتت آشکار است ‌و مثقال ذره ای از حیطه علم تو بیرون نیست) همه را نزد خویش حاضر ساخته (و به حساب هر یک کاملا رسیدگی خواهی کرد) ‌و تنها بر جز او بر محاسبه جمیع خلق علم حضوری تو کافی خواهد بود.

̶ ای خدای من اگر من از تو بگریزم تو مرا می طلبی ‌و اگر فرار کنم مرا درمی یابی پس من همیشه خاضع ‌و فروتن ‌و خوار ‌و ذلیل به خاک رخ نهاده پیش تو حضور دارم اگر مرا قهر ‌و عذاب کنی من سزاوار آنم ‌و تو عدل فرموده ای ‌و اگر ببخشی ‌و عفوم کنی چقدر ازین پیش باز عفو تو شامل حالم شده ‌و لباس عافیت به من پوشانیده ای.

̶ باری ای خدا(ی مهربان) از تو درخواست می کنم به حق آنچه مخزون ‌و مخفی داشتی از اسماء (جلال) خود ‌و آنچه در پرده بهاء ‌و جمالت مستور کردی (از اسماء جمال خود) تو را به حق همه ‌ی ‌آن اسماء مقدس که رحمتت را (و لطف ‌و کرم بی انتهایت را شاملم گردان) این نفس ناشکیبای درمانده بی طاقت را که تاب حرارت آفتابت را ندارد چگونه طاقت آتش دوزخت را خواهد داشت ‌و این بنده که از شنیدن صوت رعدت بی تاب است چگونه بر قهر ‌و غضبت طاقت آورد

̶ پس ای خدای مهربان بر من ترحم کن که من شخصی حقیرم قدر ‌و شانی ندارم ‌و عذاب من هیچ بر ملک تو به قدر مثقال ذره ای نخواهد افزود ‌و اگر عذاب تو مرا چیزی بر ملکت افزون می کرد من به ‌آن عذاب تن در داده ‌و از تو درخواست صبر ‌و شکیبائی بر عذابت می کردم ‌و دوست می داشتم که من عذاب کشم ‌و به ملک تو چیزی بیافزاید لیکن ای خدا سلطنت ‌و قدرت ‌و توانگری ‌و استغنای تو برتر ‌و بزرگتر است ‌و پاینده تر از آنکه طاعت مطیعان چیزی بر ‌آن بیفزاید ‌و نافرمانی ‌و عصیان گنهکاران چیزی از ‌آن بکاهد

̶ پس به حال من ترحم کن ‌و (مرا از قهر ‌و عذاب ببخش) ای مهربانترین مهربانان عالم ‌و از گناهانم درگذر ای خدای صاحب جلال ‌و عظمت ‌و بزرگواری ‌و توبه ام بپذیر (و به لطف ‌و رحمت) بر من بازگرد که تو بسیار مهربان بسیار پذیرنده ‌ی توبه ای (و آمرزش ‌و مغفرتت بی حد ‌و نهایت است).