دعاء ۵۲ الثانی والخمسون

يَا أَللهُ الَّذِي لاَ يَخْفَى عَلَيْهِ
شَيْءٌ فِي الأَرْضِ وَلاَ فِي السَّمَآءِ،

ای خدایی که هیچ چیز، در زمین و آسمان، بر او پنهان نمی‌ماند؛

وَكَيْفَ يَخْفى عَلَيْكَ يَا إلهِي مَا أَنْتَ خَلَقْتَهُ؟
وَكَيْفَ لاَ تُحْصِي مَا أَنْتَ صَنَعْتَهُ؟
أَوْ كَيْفَ يَغِيبُ عَنْكَ مَا أَنْتَ تُدَبِّرُهُ؟
أَوْ كَيْفَ يَسْتَطِيعُ أَنْ يَهْرُبَ مِنْكَ مَنْ لاَ حَياةَ لَهُ إلاَّ بِرِزْقِكَ؟
أَوْ كَيْفَ يَنْجُو مِنْكَ مَنْ لاَ مَذْهَبَ لَهُ فِي غَيْرِ مُلْكِكَ؟

چگونه ای خدای من، آنچه را آفریده‌ای بر تو پوشیده بماند؟
و چگونه آنچه را ساخته‌ای نشماری؟
و چگونه آنچه را تدبیرش می‌کنی از تو پنهان شود؟
و چگونه آنکه جز به روزی تو زندگی ندارد بتواند از تو بگریزد؟
و چگونه آنکه در ملک تو راهی جز تو ندارد از تو رهایی یابد؟

سُبْحَانَكَ! أَخْشى خَلْقِكَ لَكَ أَعْلَمُهُمْ بِكَ،
وَأَخْضَعُهُمْ لَكَ أَعْمَلُهُمْ بِطَاعَتِكَ،
وَأَهْوَنُهُمْ عَلَيْكَ مَنْ أَنْتَ تَرْزُقُهُ وَهُوَ يَعْبُدُ غَيْرَكَ،
سُبْحَانَكَ! لاَ يُنْقِصُ سُلْطَانَكَ مَنْ أَشْرَكَ بِكَ، وَكَذَّبَ رُسُلَكَ،

پاک و منزهی! ترسنده‌ترین آفریدگانت به تو، داناترین آنان به توست،
و فروتن‌ترین ایشان برای تو، کوشاترینشان در اطاعت توست،
و خفیف‌ترینشان نزد تو کسی است که تو روزی‌اش می‌دهی و او غیر تو را می‌پرستد.
پاک و منزهی! هیچ کس که با تو شرک آورد و پیامبرانت را دروغگو خواند، سلطانت را نمی‌کاهد،

وَلَيْسَ يَسْتَطِيعُ مَنْ كَرِهَ قَضَآءَكَ أَنْ يَرُدَّ أَمْرَكَ،
وَلاَ يَمْتَنِعُ مِنْكَ مَنْ كَذَّبَ بِقُدْرَتِكَ،
وَلاَ يَفُوتُكَ مَنْ عَبَدَ غَيْرَكَ،
وَلاَ يُعَمَّرُ فِي الدُّنْيَا مَنْ كَرِهَ لِقَآءَكَ.

هیچ‌کس که به قضای تو ناخوش دارد نمی‌تواند فرمان تو را بازگرداند،
و کسی که به قدرت تو کفران ورزد از تو بازنمی‌ایستد،
و آنکه غیر تو را بپرستد از دست تو بیرون نمی‌رود،
و آنکه دیدار تو را ناخواهد در دنیا جاودانه نماند.

سُبْحَانَكَ! مَا أَعْظَمَ شَأْنَكَ، وَأَقْهَرَ سُلْطَانَكَ،
وَأَشَدَّ قُوَّتَكَ، وَأَنْفَذَ أَمْرَكَ!
سُبْحَانَكَ! قَضَيْتَ عَلَى جَمِيعِ خَلْقِكَ الْمَوْتَ:
مَنْ وَحَّدَكَ وَمَنْ كَفَرَ بِكَ،
وَكُلٌّ ذَائِقُ المَوْتِ،
وَكُلٌّ صَائِرٌ إلَيْكَ، فَتَبَارَكْتَ وَتَعَالَيْتَ،

پاک و منزهی! چقدر شأن تو بزرگ و سلطانت غالب است،
قوّت تو نیرومند و فرمان تو نافذ!
پاک و منزهی! بر همه آفریدگانت مرگ را مقرر کرده‌ای:
چه آنکه تو را یگانه می‌داند و چه آنکه به تو کفران ورزد،
همه طعم مرگ را می‌چشند،
و همه به سوی تو بازمی‌گردند؛ پس برکت و بزرگی از آن توست.

لاَ إلهَ إلاَّ أَنْتَ، وَحْدَكَ لاَ شَرِيكَ لَكَ، آمَنْتُ بِكَ،
وَصَدَّقْتُ رُسُلَكَ وَقَبِلْتُ كِتَابَكَ،
وَكَفَرْتُ بِكُلِّ مَعْبُود غَيْرِكَ،
وَبَرِئْتُ مِمَّنْ عَبَدَ سِوَاكَ.

نیست معبودی جز تو؛ یگانه‌ای و شریکی نداری؛ به تو ایمان آوردم،
و پیامبرانت را تصدیق کردم و کتابت را پذیرفتم،
و به هر معبودی جز تو کفران گفتم،
و از هر آنکه غیر تو را بپرستد بیزارم.

أللَّهُمَّ إنِّي أُصْبحُ وَأُمْسِي مُسْتَقِلاًّ لِعَمَلِي،
مُعْتَرِفاً بِذَنْبِي، مُقِرَّاً بِخَطَايَايَ،
أَنَا بِإسْرَافِي عَلَى نَفْسِي ذَلِيلٌ،
عَمَلِي أَهْلَكَنِي، وَهَوَايَ أَرْدَانِي،
وَشَهَوَاتِي حَرَمَتْنِي.
فَأَسْأَلُكَ يَا مَوْلاَيَ سُؤالَ مَنْ نَفْسُهُ لاَهِيَةٌ لِطُولِ أَمَلِهِ،
وَبَدَنُهُ غَافِلٌ لِسُكُونِ عُرُوقِهِ،
وَقَلْبُهُ مَفْتُونٌ بِكَثْرَةِ النِّعَمِ عَلَيْهِ،
وَفِكْرُهُ قَلِيلٌ لِمَا هُوَ صَائِرٌ إلَيْهِ،

خدایا! سپیده و شام را می‌کنم در حالی که به کردار خویشتن تنهایم،
به گناهم اعتراف می‌کنم و به لغزش‌هایم اقرار؛
از اسراف خویش بر جانم خوار گشته‌ام،
کردارم هلاکم کرد، هوسم نابودم ساخت،
و شهوت‌هایم مرا محروم نمود.
پس تو را می‌خوانم ای مولای من، به سان کسی که جانش به سبب درازای آرزو غافل است،
و بدنش از سکون رگ‌هایش بی‌خبر،
و دلش به فراوانی نعمت‌های بر او فریفته،
و اندیشه‌اش درباره سرانجامی که به سوی آن می‌رود اندک؛

سُؤَالَ مَنْ قَدْ غَلَبَ عَلَيْهِ الاَمَلُ،
وَفَتَنَهُ الْهَوى، وَاسْتَمْكَنَتْ مِنْهُ الدُّنْيَا،
وَأَظَلَّهُ الاَجَلُ، سُؤَالَ مَنِ اسْتَكْثَرَ ذُنُوبَهُ،
وَاعْتَرَفَ بِخَطِيئَتِهِ، سُؤَالَ مَنْ لاَ رَبَّ لَهُ غَيْرُكَ،
وَلاَ وَلِيَّ لَهُ دُونَكَ، وَلاَ مُنْقِذَ لَهُ مِنْكَ،
وَلاَ مَلْجَأَ لَهُ مِنْكَ إلاَّ إلَيْكَ.

خواهشِ کسی که آرزو بر او چیره شده،
هوسش فریفته و دنیا بر او مستولی گشته،
و اجلش بر او سایه افکنده است؛ به سان کسی که گناهانش را بسیار شمرده
و به گناهش اقرار کرده، تو را می‌خواند؛ چون که جز تو پروردگاری ندارد،
و جز تو سرپرستی،
و رهایی‌بخشی از خود،
و پناهگاهی جز به سوی تو ندارد.

إلهِي أسْأَلُكَ بِحَقِّكَ الْـوَاجِبِ عَلَى جَمِيعِ خَلْقِكَ،
وَبِاسْمِكَ الْعَظِيْمِ الَّذِي أَمَرْتَ رَسُولَكَ أَنْ يُسَبِّحَكَ بِهِ،
وَبِجَلاَلِ وَجْهِكَ الْكَرِيمِ الذِي لاَ يَبْلى
وَلاَ يَتَغَيَّرُ، وَلاَ يَحُولُ وَلاَ يَفْنى،
أَنْ تُصَلِّيَ عَلَى مُحَمَّد وَآلِ مُحَمَّد،
وَأَنْ تُغْنِيَنِي عَنْ كُلِّ شَيْء بِعِبادَتِكَ،
وَأَنْ تُسَلِّيَ نَفْسِيْ عَنِ الدُّنْيَا بِمَخَافَتِكَ،
وَأَنْ تُثْنِيَنِي بِالْكَثِيْرِ مِنْ كَرَامَتِكَ بِرَحْمَتِكَ،

خدایا! به حقّت که بر همه آفریدگانت واجب است،
و به نام بزرگت که فرمودی پیامبرت به آن تو را تسبیح گوید،
و به جلال چهره کریمی که کهنه نمی‌شود،
و دگرگون و تغییر و فنا نمی‌یابد،
بر محمد و خاندان محمد درود فرست،
و با پرستش خودم را از همه چیز بی‌نیاز گردان،
و با ترس از خود، جانم را از دنیا رویگردان کن،
و به رحمتت، به فراوانی از کرم خود بهرمم ساز.

فَإلَيْكَ أَفِرُّ، و مِنْكَ أَخَافُ، وَبِكَ أَسْتَغِيثُ،
وَإيَّاكَ أَرْجُو، وَلَكَ أَدْعُو، وَإلَيْكَ أَلْجَأُ،
وَبِكَ أَثِقُ، وَإيَّاكَ أَسْتَعِينُ، وَبِكَ أُؤمِنُ،
وَعَلَيْكَ أَتَوَكَّلُ،
وَعَلَى جُودِكَ وَكَرَمِكَ أَتَّكِلُ.

پس به سوی تو گریزم، از تو می‌ترسم و به تو پناه می‌برم،
تو را امید و خواننده‌ام و به تو پناهنده‌ام،
به تو اعتماد و از تو یاری و به تو ایمان دارم،
بر تو توکل می‌کنم،
و بر بخشش و بزرگواری‌ات اتکا دارم.