Dua 51 الحادي والخمسون

Persian translation

ای خدای من تو مرا هدایت فرمودی (و به نور هدایت دلم را روشن ساختی) باز غفلت کردم به لهو ‌و لعب پرداختم تو مرا پند ‌و اندرز دادی ‌و من پند (مشفقانه ‌ی تو را) از سخت دلی نپذیرفتم تو با من بخشش ‌و نیکوئیها کردی ‌و باز نافرمانی کردم سپس شناختم آنچه تو شناسانیدی به من از بازگشتت به عفو ‌و بخشش باز از تو آمرزش طلبیدم از لغزش خود به توبه برگشتم دیگر بار (به وسوسه نفس ‌و شیطان) به سوی گناه ‌و نافرمانی بازگشتم باز هم تو به کرمت پرده پوشی کردی پس باری ای خدای (مهربان من) تو را حمد ‌و ستایش می کنم

̶ منم که خود را سخت در وادی هلاکتها در افکندم ‌و در پرتگاه تلف ‌و نابودی درافتادم ‌و خود را در معرض قهر ‌و سطوتت ‌و به عقوبات ‌و انتقامت درآوردم

̶ و باز وسیله من به درگاهت (برای عذر گناهان) توحیدم (و ایمانم بیگانه ‌و یکتائی تو) بود ‌و دست آویزم (برای عفو ‌و بخششت) این بود که هرگز به ذات یکتای تو شرک نیاوردم (و چیزی را شریک تو نشمردم) ‌و با تو احدی را به خدائی اتخاذ نکردم ‌و از همه (معاصی ‌و مهالک) به سوی تو فرار کردم که توئی (ای خدا) مفر ‌و ملجا گنهکاران ‌و پناه آنکه در معرض فنا ‌و تباهی حظ ‌و بهره ‌ی نفس خود درآید

̶ ای خدا ای (مهربان) من چه بسیار دشمنی که شمشیر عداوت بر من کشید ‌و خنجر کین تیز کرد ‌و نیزه ‌و سنان از خشم من تند نمود ‌و سمومات کشنده بر قتلم آماده ساخت ‌و با تیرهائی که به هدف می رسید مرا نشانه کرد ‌و چشمش از مراقبت من به خواب نمی رفت ‌و در دل داشت که مرا آماج هر رنج ‌و شکنجه قرار دهد ‌و شربت ناگوار مرگ را به من بچشاند

̶ و تو (ای خدای مهربان) (از لطف) نظر به ضعف ‌و ناتوانی من از تحمل بار گران ستمهای دشمن کردی ‌و از مدد جستن بر آنکه با من به جنگ ‌و خصومت برساخته عاجز یافتی ‌و تنها (و بی یاور) در مقابل بسیاری از آنچه او در کار هلاک من می اندیشید ‌و در کمین من بود مشاهده کردی ‌و دیدی که فکر ‌و تدبیر من مقابل آنها به جائی نمی رسد

̶ پس تو (به لطف ‌و کرم) ‌و به قوت ‌و قدرت ازلی مرا یاری کردی ‌و در مقابل دشمن پشت مرا محکم (و بازویم را توانا) فرمودی آنگاه تندی تیغ دشمن را بر من کند کردی (و با ‌آن همه تهیه ‌و تجهیز) ‌آن دشمن را با عده سپاه لشگری تنها گذاردی ‌و مرا به شرف ‌و بزرگواری بر او قدرت ‌و برتری دادی ‌و آنچه از مکر ‌و حیلتش کار بر من محکم کرد همه را بر علیه او (و بر دفع او) به او برگردانیدی ‌و شعله کینه او خاموش نشد ‌و آتش غضبش (به انتقام از من) فروننشست ‌و کینه درونیش آرامش نیافت (و از شعله عطش ظلم ‌و بیدادش دلش خنک نگردید) ‌و از شدت کینه بر من لب به دندان می گزید ‌و سپاهش غنیمت جنگی نیافت (و به مقصود نرسیده با شکست مواجه گردید)

̶ و ای خدا چه بسیار ستمگر که در پی آزار من مکرها اندیشید ‌و دامها برای شکارم گسترد ‌و از پی جستجویم موکل ‌و دیده بانانش را برانگیخت ‌و مانند سبع ‌و درنده ای که برای شکار خود کمین کرده در کمینگاه من به انتظار فرصت بود ‌و برای فریب من متملقانه رخساره ‌ی بشاش نشان می داد ‌و از دل به چشم کینه به من می نگریست

̶ ای خدای بزرگوار متعالی چون خیانت ‌و خبث سریرتش را دیدی ‌و قبح ‌و زشتی نیت شومش را توهم (به قهر ‌و غضب) از مغز سر سرنگون به چاه هلاکش کردی ‌و او را به گودال عمیق (که خود کنده بود) درافکندی ‌و پس از همه سرکشی ‌و سربلندی (ذلیل گردید و) در طنابهای مکر ‌و تزویری که در ‌آن مرا روز قدرتش انتظار داشت اسیر ببیند خود اسیر ‌و دستگیر شد که (ای خدای مهربان) اگر رحمتت شامل حال من نمی شد ‌آن رنج ‌و بلا که به او رسید بر سر من وارد می شد

̶ و باز (ای خدای من) چه بسیار حسود ‌و بدخواه که از شدت غصه ‌و کینه قلبی حسدش را بر من کاملا آشکار کرد ‌و غیظ ‌و غضبش بر من به هیجان می آمد ‌و زبانش مانند تیر (زهرآلود) مرا آماج بدگوئی ‌و زخم زبان می کرد ‌و به گوشه ‌ی چشم خشمگین به من می نگریست ‌و غرض ‌و آبرویم را هدف تهمتهایش قرار می دهد ‌و خلل ‌و عیوبی که همیشه در خود او بود به گردن من می انداخت ‌و از کید ‌و کینه به من طعن می زد ‌و به مکر ‌و حیله قصد هلاکم داشت

̶ و من ای خدا همیشه تو را به دادخواهی ‌و یاری خواندم ‌و به سوی تو (از شر ‌و ستمهایش) پناه جستم ‌و به سرعت اجابت ‌و یاری تو اطمینان کامل داشتم ‌و محققا می دانستم که هر کس در سایه ‌ی حمایت تو درآید هرگز مغلوب نخواهد شد ‌و آنکه در حصن ‌و سنگر یاری جستن از تو درآید هرگز سر شراسنگ حوادث نشکند پس ای خدا مرا (که به تو پناه آوردم) به قدرت کامله ات از شر جور ‌و ستم دشمن پناه ده (و از مکر ‌و کینه ‌و فتنه ‌و فسادشان محفوظ دار)

̶ و (باز ای خدای مهربان من) چه بسیار ابر تیره که برطرف کردی ‌و از آسمان نعمت باران مرحمت نازل کردی ‌و در جویبار کرمت آب رحمت جاری ساختی ‌و (به بندگان از کرمت لباس عافیت پوشانیدی ‌و حوادث ‌و مصائب سخت را محو کردی ‌و رنج ‌و غم ‌و اندوه ها را برطرف ساختی)

̶ ای خدا چه بسیار حسن ظنی به تو داشتم تو (از لطف ‌و کرم) واقع گردانیدی ‌و فقر ‌و بینوائیم را جبران کردی ‌و از لغزشها محافظتم فرمودی. درماندگیهایم برطرف ساختی

̶ همه این محبتها صرف انعام ‌و احسان ‌و کرم ذاتی تو بود ‌و باز در مقابل همه ‌ی این نعمتها که به من عطا کردی با آنکه من فرورفته ‌ی در قعر معاصی ‌و نافرمانی تو بودم باز اعمال بد ‌و افعال زشتم تو را از تکمیل احسانت در حق من باز نداشت ‌و مرا از ارتکاب عملی که موجب سخط ‌و غضب تست منع نکرد ای خدا تو هر چه کنی (همه طبق نظام احسن ‌و افضل ‌و اشرف است ‌و خیر ‌و مصلحت بندگان) ابدا کسی را در فعلت حق سئوال ‌و مواخذه نخواهد بود

̶ و همانا تو هر چه بندگان حاجتمند از حضرتت درخواست کردند عطا کردی ‌و اگر درخواست (حوائج) نکردند باز (به لطف ‌و کرم ذاتی خود) بی سابقه تقاضای خلق عطا فرمودی ‌و همیشه درگاه فضل ‌و احسانت به روی خلق باز بود ‌و بر هیچ کس بخل نفرمودی (جمیع نیک ‌و بد خلائق را به رحمت واسعه ‌ی عام ‌و اهل ایمان را به رحمت خاص طبق عدل ‌و احسان بهره مند فرمودی) ای مولای من (تو به حسن ذاتی خویش) ابا داری جز اینکه در حق بندگان نیکوئی ‌و جود ‌و احسان کنی ‌و من (بنده ‌ی نادان) هم ابا دارم جز آنکه (از جهل ‌و غفلت) هتک احترام اوامرت کنم ‌و تجری ‌و بی باکی در معصیتت ‌و تعدی ‌و تجاوز از حدود فرمانت روا دارم ‌و از وعده های قهر ‌و عذابت تغافل کنم باز (با همه عصیان ‌و طغیان) ای خدای من تو را حمد ‌و ثنا می گویم که همان خدای مقتدر (قاهر غالبی) که هیچ کس بر تو غلبه نتواند کرد ‌و ‌آن بردباری که شتاب (در عذاب بدکاران) نکند

̶ این است مقام کسی که معترف است که تو نعمتت را بر او تمام کردی (در حد کامل به او احسان فرمودی) ‌و او در مقابل نعمتها (به جای ادای شکر ‌و سپاس) تقصیر ‌و ناسپاسی کرد ‌و گواهی می دهد (نزد حضرتت) که در حق خود ظلم نمود ‌و نفس (قدسی خویش را به واسطه ترک طاعتت) ضایع ‌و باطل ساخت (و از راه سعادت منحرف گردید)

̶ ای خدای من اینک با توسل به محمد مصطفی (ص) که مقامش نزد حضرتت بسی رفیع ‌و منیع است ‌و با توسل به علی مرتضی که روشنی بخش (قلوب اهل ایمان) است به درگاه حضرتت تقرب می جویم ‌و به واسطه این دو بزرگوار رو به سوی تو آوردم که مرا از شر نفس ‌و شیطان ‌و فساد ‌و فتنه آخر زمان ‌و ظلم ‌و حسد ‌و کینه شرار خلق) در امان خود پناه بخشی که این پناه دادن من بر تو آسان است کاری مشکل در جنب قدرت کامل ‌و گران در برابر توانائی بی حد ‌و پایان حضرتت نخواهد بود که تو را بر هر چیز ‌و همه ‌ی امور عالم قدرت توانائی است

̶ باری ای خدای من از رحمت نامنتهایت ‌و توفیق بخشی پاینده ابدیت چیزی به من عطا فرما که ‌آن وسیله عروج ‌و صعود من به مقام رضا ‌و خشنودی تو گردد (و به بهشت قدس رضوان ‌و مقام رضا ‌و تسلیم برساند) ‌و از قهر ‌و عقابت مرا ایمن سازد ای مهربانترین مهربانان عالم.