Dua 19 التاسع عشر

Persian translation

ای خدای من تو را حمد ‌و ستایش (و شکر ‌و سپاس می گویم) بر قضا (و قدر) نیکویت (که بر من بنده ضعیف نکو تقدیر فرمودی ‌و حاجت ‌و مطلبم برآوردی) (و رنج ‌و غم ‌و آلام) ‌و بلای خود را از من دفع فرمودی (اما حالی که در دنیای عاجل به نعمتت مرا مورد لطف ‌و رحمت قرار دادی ‌و عافیت ‌و آسایش از رنج ‌و بلا نصیبم فرمودی) پس اکنون درخواست دارم که حظ ‌و بهره مرا از رحمتت تنها همین نعمت ‌و عافیت ‌و آسایش دنیوی قرار ندهی (که در آخرت از نعمت ابد ‌و عافیت سرمد محرومم سازی) تا من به آنچه محبوب ‌و مطلوبم بود (از نعمت دنیا ‌و عافیت از بلای عاجل نشاه ‌ی طبیعت از نعمتهای ابدی آخرت ‌و سعادت جاویدان عالم قیامت) محروم باشم در صورتی که غیر من بندگان دیگرت به همین بلا ‌و رنج که مرا ناخوش ‌و مکروه بود آنها به ‌آن بلا (صبر کرده ‌و رنج کشند ‌و در نتیجه رنج ‌و بلای دنیا) به سعادت آخرت (و رحمت ابد) نائل شوند (بلکه چنانکه در دنیای عاجل نعمتم دادی ‌و بلا ‌و مصیبتم برطرف ساختی در آخرت هم به نعمت ابد ‌و عافیت ‌و سعادت سرمد کاملا بهره مندم فرما)

̶ و اگر با این نعمت ‌و عافیت دنیوی که عطا کردی ‌و در ‌آن روز را شب ‌و شب را روز می کنم در مقابل مرا بلائی است در آخرت که هیچ منقطع نشود ‌و روز ‌و عذابی که ابدا برطرف نمی گردد پس در این صورت ای خدا رنج ‌و بلای آخرت را بر من مقدم بدار (و در دنیا انداز که منقطع است) ‌و ‌آن آسایش ‌و عافیت نعمت دنیا را موخر ساز ‌و به عالم آخرت انداز که آنجا نعمتش ابدی ‌و عافیت ‌و سعادتش جاوید است

̶ زیرا نعمتی که دو روزه منقطع ‌و عاقبتش فناست بسیار نیست (بلکه ناچیز ‌و ناقابل ‌و زائل است) ‌و اما آنچه باقی ‌و ابدی است ‌و هرگز فنا نپذیرد هر قدر باشد کم نیست ‌و درود بر محمد ‌و آل پاکش باد (خلاصه یعنی نعمت ‌و بلای دنیا کثیرش هم قلیل ‌و ناچیز است چون فانی ‌و زائل است ‌و نعمت ‌و عذاب آخرت اندکش هم بسیار است زیرا ثابت ‌و باقی ‌و زوال ناپذیر است پس نعمت ابدی ‌و دفع رنج ‌و بلای دائمی را از تو درخواست کنیم ‌و اما اگر خدا در دنیا هم به بنده اش نعمتی دهد یا بلا ‌و رنجی را برطرف سازد ‌و ‌آن مانع درجات آخرت ‌و نعم بهشت ابد نشود ‌آن نیز نیکوست ‌و بر ‌آن نعمت دفع بلا خدا را باید سپاس ‌و ستایش کنیم.)