Dua 14 الرابع عشر

Persian translation

ای خدا ای ‌آن که در حوائج خلق منتهای هر مطلوب ‌و آرزوئی (و درگاه لطف ‌و کرم تو به روی خلق عالم باز ‌و برای همه ‌ی محتاجان جهان فرازست)

̶ و ای خدائی که بندگان همگی بهر مطلب ‌و مقصود نزد تو نائل می شوند.

̶ ای خدائی که نعمتهایش را به بها نتوان خرید

̶ و ای خدائی که عطاهایش به منت آلایش نیابد

̶ و ای خدائی که تنها به تو از همه ‌ی عالم بی نیاز توان شد ‌و به همه ‌ی خلق از تو بی نیاز نتوان شد

̶ و ای خدائی که همه ‌ی بندگان راغب ‌و مشتاق تواند ‌و روی از تو به غیر نتوانند کرد

̶ ای آنکه گنجهای او هرگز نابود نشود (و هر آنچه به خلق عطا کنی ابدا از ‌آن گنجهای بی حد ‌و نهایت کم نگردد)

̶ ای خدائی که حکمت کاملش را در نظم عالم هیچ سبب ‌و علتی مبدل نسازد (و نظام اتم ‌و اکمل ‌و اشرف آفرینش را هیچ وسیله دگرگون نتواند کرد)

̶ و ای خدائی که حوائج نیازمندان از او قطع نشود (و همیشه خلق در وجود ‌و لوازم وجود به او فقیر ‌و نیازمند است ‌و حتی در حال غنی هم سراپا محتاجیم)

̶ و ای خدائی که دعای همه اهل عالم او را ملول نکند (و قضای حوائج اهل دعا او را نیازارد بلکه هر که از بندگان به درگاهش بیشتر دعا کند ‌و افزون حاجت طلبد او را بیشتر دوست دارد)

̶ توئی که خود را به وصف غنی ‌و بی نیازی از خلق توصیف کردی (آنجا که فرمودی ‌و الله الغنی) ‌و استغناء ‌و بی نیازی حقیقتا مخصوص تست (که در ذات ‌و در اوصاف ذاتی ‌و در فعل ‌و قدرت ‌و ایجاد ‌و تمام شئون مستغنی از عالمی)

̶ و خلق را به فقر ‌و حاجت نسبت دادی (آنجا که فرمودی یا ایها الناس انتم الفقراء الی الله) ‌و حقیقتا خلق (در وجود ‌و اوصاف ‌و افعال همه فقیر ‌و محتاج تواند و) نیازمند به ذات بی نیاز تو

̶ پس هر کس رفع حاجت خویش را از نزد تو خدای غنی الذات طلبید ‌و برطرف شدن فقر ‌و نیاز خود را به درگاه ‌آن ذات بی نیاز درخواست کند او حاجتش را از مظان خود طلبیده ‌و به آنجا که حاجت باید برند روی آورده است (که منحصرا حاجتها نزد تو روا ‌و فقیرها از جود ‌و احسان تو غنی می گردند)

̶ و هر کس روی حاجت به احدی از مخلوقت کند یا جز تو دیگری را سبب نجاح ‌و فیروزی خود قرار دهد البته خویش را معرض محرومی ‌و هدف نومیدی ساخته ‌و از احسان تو مستحق حرمانست.

̶ پروردگارا مرا به درگاه تو حاجتی است که من خود بر انجام ‌آن حاجت ناتوان ‌و قاصرم ‌و چاره ای بر ‌آن نتوانم جست ‌و در ‌آن حاجت بیچاره ‌و درمانده ام ‌و نفس اماره (کافر کیش مشرک) من برای ‌آن حاجت با خیالات باطل از درگاه تو مرا به درگاه مخلوقی که سر تا پا نیازمند ‌و محتاج تست ترغیب ‌و تشویق می کرد ‌و این عمل (که بنده خدا حاجتش را نزد مخلوق عاجز محتاج برد از لغزشهای خطاکاران است ‌و از کردار بد گناهکاران

̶ اما من چون لطف ‌و کرمت متذکرم ساخت از غفلت خود (و تسویلات نفس) به هوش آمدم ‌و توفیق ‌و تایید تو مرا از این لغزش ‌و خطاکاری نگهداشت به درگاه تو روآوردم

̶ و (با خود) گفتم پاک ‌و منزه پروردگار من (سبحان الله) چگونه بنده ‌ی محتاجی درخواست حاجتش را از بنده محتاجی دیگر می کند ‌و گدائی عور چگونه از گدائی عور مانند خود طلب حاجت می کند (لذا به تذکر ‌و تایید تو ‌و توفیق ‌و لطف ‌و کرمت)

̶ ای خدا مشتاقانه برای رفع حاجتم به درگاه تو آمدم ‌و با بار امید بر تو (خدای غنی الذات کریم) وارد شدم در حالی که به تو (و به جود ‌و احسان تو) وثوق کامل دارم

̶ و دانستم که درخواست حاجات بسیار من نزد تو ناچیز ‌و اندک است (و در مقابل دریای رحمت ‌و لطف بی انتهای تو حاجتهای خلق چیزی بشمار نیاید) ‌و بزرگترین هبه ‌و عطائی که من از تو می طلبم در مقابل رحمت واسعه تو (و بحر جود ‌و احسان بی پایانت) حقیر ‌و ناقابل است ‌و گنج کرم (بی حد ‌و حساب) تو از درخواست هیچکس کم نگردد ‌و دست عطا ‌و جودت از هر دست بالاتر است (یعنی هر کس چیزی به کسی عطا کند از دست تو گرفته است ‌و از عطای تو بخشنده است ‌و الا خلق گدای عور از خود عطائی ندارد)

̶ پروردگارا بر محمد ‌و آل پاکش درود فرست ‌و (کرم کن و) به فضل ‌و احسان خود بار بر دوشم نه نه به عدل ‌و استحقاق ای خدا من اول کس نیستم که به درگاه کرمت به قدم شوق ‌و رغبت آمد ‌و از فضل به او عطا کردی در صورتی که او (به نافرمانی تو) مستحق منع عطای تو بود ‌و من اول سائلی نیستم که از تو درخواست کرد ‌و تو در حقش فضل ‌و کرم نمودی در صورتی که او مستوجب حرمان بود (و لایق احسان نبود)

̶ پروردگارا بر محمد ‌و آل پاکش درود فرست ‌و دعای مرا (از کرم) اجابت فرما ‌و به ندای من (از لطف) توجه فرما ‌و به تضرع ‌و زاریم ترحم کن ‌و صدای دعای مرا (که می شنوی از کرم) اجابت فرما

̶ و امیدم را از فضل ‌و کرمت ناامید مگردان ‌و توسل مرا ‌و سبب ‌و رابطه ام را از عنایتت قطع مکن ‌و مرا در این حاجت که روی به درگاهت آوردم ‌و سایر حاجتهایم رویم به غیر خود مگردان (و حاجاتم را تو خود برآورده ‌و رویم را به ماسوای خود متوجه مساز که هر کس در حاجتها رو به تو آورد آبرو یابد ‌و اگر به غیر تو توجه کند بی آبرو شود)

̶ و مرا از درگاه رحمتت با ظفر ‌و فیروزی به مطالب ‌و برآوردن حاجت ‌و نیل به مقاصد منصور ‌و موفق بدار پیش از آنکه از این موقف حاضر (که به درگاهت دعا می کنم) بازگردم مشکلات کارم آسان گردان ‌و حسن تقدیر خود را در جمیع امورم مقدر فرما (یعنی مقدرات خوش ‌و سرنوشت حسن عاقبت ‌و سعادت ابد بر من در قضا ‌و قدر خویش مقدر گردان)

̶ و بر محمد ‌و آل پاکش درود فرست درود ‌و رحمتی دائم ‌و روز افزون که هرگز انقطاع نپذیرد ‌و طول مدتش به انتها نرسد (بلکه درود ‌و رحمتت را بر ‌آن حضرت ‌و آل اطهارش ازلی ‌و ابدی ‌و سرمدی قرار ده) ‌و این دعا را (یعنی صلواه بر پیغمبر ‌و آلش را یا تمام این دعا را) برای فیروزی ‌و ظفر به مقاصدم وسیله ‌و سبب گردان که همانا تو رحمتت واسع (و کرمت بی نهایت) است

̶ و از حاجتهای من ای خدا کذا ‌و کذاست (اینجا حاجات را یک یک ذکر کنید پس به سجده روید ‌و در سجده بگوئید) ای خدا فضل ‌و کرم تو مرا با تو مانوس می سازد ‌و احسانت مرا به سوی درگاه تو رهبری می کند پس بارالها از تو درخواست می کنم به مقام محمد (ص) ‌و آلش که درود ‌و رحمتهایت بر ‌آن ارواح پاک الهی باد به حق ‌آن بزرگواران که مرا ناامید از درگاه خود باز مگردان که توئی پذیرنده دعای بندگان ‌و نزدیک با خلقان ‌و نگهبان تمام موجودات عالم امکان.