Dua 1 الاول

Persian translation

ستایش مخصوص خداست که هستی او اول در وجود ‌و مبدء آفرینش است بی آنکه ‌آن ذات ازلی را اول ‌و ابتدائی باشد ‌و آخر در وجود است بی آنکه ‌آن حقیقت ابدی را آخر ‌و انتهائی باشد (یعنی چون حضرت احدیت عز سلطانه هستی ذاتی ازلی ‌و موجود سرمدی ابدی است هستی او اول ‌و آخر ندارد ‌و آغاز ‌و انجام بر او متصور نباشد) ‌و موجودی قبل از او ‌و بعد از او نتواند بود زیرا هستی او بر هر قبل ‌و بعد زمانی ‌و دهری ‌و سرمدی افاضه ‌ی وجود کرده ‌و بر همه قبلیت ها ‌و بعدیت ها احاطه وجودی دارد ‌و به هیچ معنی قبلیت ‌و بعدیت زمانی ‌و بالشرف ‌و بالعلیه ‌و دهری ‌و سرمدی ‌و غیره هیچ موجودی قبلیت ‌و بعدیت بر او نخواهد داشت)

̶ آن یگانه ذاتی که دیده ‌ی بینندگان از دیدنش قاصر ‌و فهم ‌و اندیشه ‌ی توصیف کنندگان از نعمت ‌و وصفش عاجز است (یعنی نه تنها چشم حس از دیدنش قاصر ‌و ناتوان بلکه چشم عقل ‌و هوش هم از احاطه به اوصافش تا چه رسد بکنه ذاتش عاجز است نور جمال ‌و جلالش قوای ادراکی حس ‌و وهم ‌و خیال ‌و عقل همه را مقهور ساخته ‌و در عین آنکه به چشم بصیرت نورش بر همه پیدا ‌و پیداترین اشیاء است باز با تمام قوای حواس ‌و اوهام ‌و عقول از نیل به کنه وجود ‌و حقیقت ذاتش عاجزند ‌و منتهای معرفت ‌و بصیرت عارفان اعتراف به عجز از معرفت اوست)

عین پیدائی است ‌و بس پنهان
سر پنهانی است ‌و بس پیدا
هویدا ‌و نهان از چشم امکان
خرد حیران در ‌آن پیدای پنهان

̶ عالم آفرینش را بی تمثال ‌و بی سابقه فکرت به قدرت کامله ‌و مشیت بالغه (بدین نظم زیبا ‌و نظام اتم احسن) بیافرید

̶ پس آنگاه تمام خلق را باز (از عوالم ملک ‌و ملکوت ‌و جبروت ‌و لاهوت) همه را به طریقه مستقیم به اراده نافذ خود سلوک داد ‌و به راه محبت (و عشق ‌و اشتیاق) خود برانگیخت (چنان به اراده ‌و به محبت ‌و عشق ‌و شوق حق فطرت خلق مسخرند که نه ‌آن کس را که مشیت ‌و اراده خدا مقدم بر دیگران داشته قدمی موخر تواند نهاد ‌و نه ‌آن کس را که موخر از دیگری داشته قدمی تقدم تواند یافت (یعنی نظام آفرینش در تمام کرات بی حد ‌و حصر ‌و عوالم بی نهایت آسمانها ‌و زمینها ‌و جهانهای بی انتهای غیب ‌و شهود همه طبق خواست خدا ‌و مشیت الهی به سمت کمال خود در حرکتند ‌و تدبیر خلق مسخر تقدیر حق است ‌و در سراسر ملک وجود جز اراده کامله سبحانی ‌و قدرت شامله ‌ی ربانی حکم فرمائی وجود ندارد

ترتیب جهان چنانکه باید
کردی به مثابتی که شاید
در عالم ‌و عالم آفریدن
به زین نتوان رقم کشیدن

̶ (و به حکمت بالغه الهیه) برای هر نوعی از موجودات عالم (و یا روحی از ارواح خلایق) قوت ‌و قوتی ‌و رزق ‌و روزی معلوم ‌و معین قسمت فرمود که ‌آن قسمت معین الهی را هرگز کسی که بر او زیاد مقدر فرموده کم نتواند کرد ‌و نه ‌آن را که کم مقدر کرده اندکی تواند افزود

̶ سپس بر هر یک در حیوه او اجلی معین کرد ‌و بر زندگانی وی مدتی مقرر داشت که گامهای او در زندگانی قدمی است که به سوی اجل خود می رود ‌و به رفتن (ماها و) سالهای عمر روزگار ‌آن اجل معین فرامی رسد تا هنگامی که آخرین قدم را برداشته ‌و حساب عمر به پایان رسد ‌و خدا قبض روح او کند ‌و به جانب منزلی که دعوتش فرموده اند که یا سر منزل ثواب کامل (و سعادت ‌و وفور نعمت بهشت) حق است یا منزل شقاوت ‌و قهر ‌و عقاب خدا است رهسپار شود (یعنی اگر با ایمان است ‌و نیکوکار بهشتی است ‌و اگر کافر است ‌و بدکار دوزخی است)
̶ تا در ‌آن عالم خدای متعال به عدل (و احسان) آنان را که بدکارند به کیفر کردار بدشان برساند ‌و آنان که نیکوکارند پاداش نیکو عطا کند

̶ که کار خدا عدل (و احسان) است ‌و اسماء مبارک ‌و اوصاف کمالیه اش پاک ‌و منزه (از ظلم ‌و ستم به خلق) است ‌و لطف ‌و احسان ‌و نعمتهایش بر خلق آشکار است (یعنی پاداش بهشتیان به عدل ‌و احسان ‌و لطف اوست ‌و کیفر دوزخیان هم به عدل ‌و داد او به احدی در دو عالم ستم نخواهد کرد همه کارش لطف است ‌و بدکاران عالم خود به نفس خویش ستم کرده ‌و خویشتن را بدوزخ عقاب خدا فرستادند) ‌و ابدا کسی را حق سئوال ‌و چون ‌و چرا در کار خدا نیست.

̶ و ستایش مخصوص (ذات پاک) خدای متعال است که اگر شناختن اوصاف جمال ‌و کمالش را از بندگان منع کند (و طریق معرفت را بر روی آنها ببندد) به واسطه ابتلاء ‌و امتحان به احسانهای پی در پی ‌و اعطای نعمتهای گوناگون همانا خلق به صرف نعم الهی (از منعم غافل شده) ‌و ستایش او نکنند ‌و به توسعه رزق ‌و تعیش پرداخته (رازق را فراموش کرده و) شکرش بجا نیاورند

̶ و اگر مردم چنین شوند همانا از حدود انسانیت به سر حد حیوانیت داخل شوند (بلکه از رتبه ‌ی حیوان هم تنزل کنند) چنانکه خدای در کتاب محکمش وصفشان کرده:
̶ (ان هم الا کالانعام بل هم اضل سبیلا) (مردم غافل از خدا به حقیقت حیوان بلکه گمراه تر از حیوانند) (خلاصه آنکه اگر خدا معرفتش را به قلب ما افاضه نمی فرمود ‌و به عیاشی در نعم گوناگون ‌و پی در پی او صرف عمر می کردیم نوع بشر از حیوانات ‌و سباع گمراه تر ‌و پست تر می شدند)

̶ و ستایش مخصوص خدا است که (به ما معرفت خود را عطا فرمود و) خود را به ما شناسانید ‌و از نعمت بی نهایت شکرش بهره ای به ما الهام کرد ‌و از درهای نامنتهای علم به ربوبیتش برخی را بر ما گشود ‌و از لطفش به مقام رفیع اخلاص در توحید ‌و یگانگی خود ما را راهنمائی کرد ‌و از شائبه شرک ‌و الحاد ‌و شک ‌و تردید در امرش دور گردانید

̶ او را چنان ستایشی کنیم که در طول عمر در عداد بندگان ستایش گزار حق باشیم ‌و از خاصانی که به مقام عفو ‌و رضا ‌و خشنودی او سبقت یافتند گوی سبقت بریم

̶ چنان حمد ‌و ستایشی که ظلمات ‌و تاریکیهای عالم برزخ را (یعنی عالم بعد از مرگ تا قیامت کبری را) بر ما روشن سازد ‌و راه سخت عالم مبعث (یعنی عالم قیامت) را بر ما آسان گرداند ‌و به واسطه ‌آن حمد منازل ما نزد شاهدان مواقف (محشر) شریف تر شود در ‌آن روزی که هر شخص به پاداش ‌و کیفر اعمالش می رسد ‌و به هیچ کس ابدا ستم نشود روزی که هیچ حمایت خویش ‌و یار ‌و یاوری کسی را از عذاب نرهاند ‌و احدی را هیچ کس نصرت نتوانند کرد (باز) حمد ‌و ستایش مخصوص خداست که (چون از قلب با معرفت ‌و اخلاص کنیم)

̶ حمد ‌و ثنای ما به سوی حق بالا رود ‌و به عالم اعلی علیین در کتاب رقم شده حق (که لوح ام الکتاب یا لوح محفوظ الهی است) ثبت شود تا ‌آن حمد را مقربان درگاه خدا (که ارواح انبیا ‌و اولیاء ‌و فرشتگانند در عالم اعلی) مشاهده کنند

̶ (باز) حمد ‌و ستایش مخصوص خداست که چون (قبول درگاه حق باشد) موجب چشم روشنی ‌و نشاط ما شود در روزی که چشمها از ترس ‌و وحشت برق زند ‌و خیره گردد ‌و بدان حمد نزد خدا ما روسفید شویم روزی که بسیاری بدکاران در ‌آن روز روسیاه شوند.

̶ (باز) خدا را حمدی کنیم که ما را از آتش دردناک (قهر) خدا آزاد سازد ‌و به جوار لطف ‌و کرمش رساند

̶ حمدی که (در فخر ‌و شرف اخلاص) با حمد فرشتگان مقرب حق معارضه ‌و همسری کند ‌و در مقام بهشت ابد ‌و محل کرامت (و نعمت بی حد سرمد) الهی ما را با انبیاء ‌و رسل جمع گرداند.

̶ و ستایش خدایی راست (عز شانه) که ما (اهلبیت عصمت ‌و خلافت) یا صالحان امت ‌و نوع بشر را با اخلاق نیکو (و محاسن صفات) برگزید ‌و رزق ‌و روزیهای ما را پیوسته نیکو ‌و پاکیزه گردانید (و رزق روح ما را هم از مائده های آسمانی ‌و علم ‌و حکمتهای الهی مقرر داشت)

̶ و ما اهل بیت را بر جمیع خلق برتری ‌و فضیلت داد ‌و به قدرت روحانی ‌و اقتدار ملکوتی بر تمام خلق برتری ‌و فضیلت بخشید تا آنجا که به قدرت کامله خود ‌و عزت ‌و اقتدار خویش خلائق را (بر حسب فطرت) مطیع ‌و منقاد ما ‌و متوجه به طاعت ما گردانید.

̶ و ستایش خدای را که درگاه احتیاج ‌و نیازمندی را جز به حضرتش به روی ما بست ‌و خاندان رسالت را (یا صالحان بشر را) از غیر خود از همه عالم بی نیاز کرد پس چگونه ما را طاقت حمد ‌و ثنای او پاکی قدرت بر ادای شکرش (بر این نعمت بزرگ) خواهد بود؟

̶ و ستایش خدای را که وسائل بسط (علم ‌و ایمان) را در جوهر ذات ما آمیخت ‌و اسباب اخذ ‌و قبض (علوم آسمانی ‌و حقائق وحی الهی) را در ما (اهل بیت نبوت یا صالحان) عطا فرمود ‌و ما را به حقایق ‌و روح زندگانی ابدی کامیاب گردانید ‌و جوارح اعمال (صالح ‌و طاعت خالص) را در فطرت ما مستقر ‌و ثابت به داشت ‌و غذای (جسم ‌و جان) ما را رزق نیکو ‌و پاکیزه (و علوم ‌و معارف الهیه) عطا کرد ‌و به فضل ‌و کرم خود ما را از همه بی نیاز ‌و به انعام خود ما را متنعم ‌و خشنود ساخت

̶ پس (از اعطاء این نعمتها) به واسطه حکم امر ‌و نهی حضرتش ما را در طاعت ‌و شکرگزاری بیازمود ‌و امتحان فرمود ‌و چون ما بندگان از طریق (سهل هدایت) امرش روگردانیدیم ‌و به وادی (هلاکت) نافرمانی شتافتیم باز بر ما تسریع ‌و تعجیل به عقاب ‌و انتقام نفرمود بلکه با تانی ‌و مدارا از رحمت ‌و لطف ‌و کرم از ما منتظر توبه ‌و رجوع از گناه بود از فرط رافت ‌و حلم (باشد که ما توبه کنیم ‌و او عفو ‌و بخشش فرماید) (تبصره) اگر از ضمیر متکلم آدم ‌و نوع انسان مراد باشد که گناه ‌و نافرمانی به معنی معصیت خدا را مرتکب می شود ‌و اگر اهل بیت عصمت مراد باشند آنان چون معصوم از گناه هستند گناه در آنان حسنات الابرار سیئات المقربین است ‌و یا گاهی که از عبادت ‌و طاعت خدا به کارهای مباح دنیا مانند خورد ‌و خواب ضروری بدن پردازند ‌و لحظه ای از کار عبادت ‌و توغل در ذکر حق باز مانند ‌آن امر مباح را بر خود گناه بزرگ شمارند نه آنکه گناه مثل ما مرتکب شده اند ‌و این مطلب را تذکر دادم اینجا تا در تمام دعاهائی ائمه طاهرین معنی گناه که همه جا نسبت به خود داده اند معلوم شود که گناه حقیقی یعنی ترک فرمان حق نبوده بلکه به معنائی است که ذکر شد.

̶ و ستایش خدای متعال را که ما را بر توبه (و بازگشت از گناه به درگاهش) راهنمائی کرد همان نعمت توبه ای که ما به ‌آن جز به فضل ‌و کرمش نائل ‌و مستفید نشدیم (یعنی قبول توبه ‌و عفو گناه از مقام فضل خداست ‌و الا عدلش ما را بر گناه عقاب می فرمود ‌و توبه نمی پذیرفت) ‌و اگر ما جز از راه توبه به هیچ راه دگر از اهل فضل ‌و کرم خدا محسوب نبودیم همانا همین نعمت توبه لطف ‌و احسان بزرگ خدا بر ما بود ‌و فضل ‌و کرمش بر ما عظیم به شمار بود (و بر ما امت مرحومه توبه را تنها به ندامت ‌و پشیمانی از گناه پذیرفت)

̶ وگرنه سنت ‌و فرمان خدا در توبه امم سالفه بدین آسانی نبود که همانا به لطفش از ما امت ختمی مرتبت (ص) حکم آنچه را که سخت ‌و طاقت فرسا بود برداشت ‌و مکلف نکرد ما را مگر به قدر وسع ‌و آسانی ‌و تکلیف ما را جز سهل ‌و اندک مقرر نفرمود (چنانکه در امت موسی ‌و یا قبل از ‌و تکلیف ‌و توبه بدین آسانی نبود) ‌و بر احدی از ما نیز (به واسطه آسانی تکالیف ‌و سهولت توبه) حجت ‌و عذری باقی نگذاشت پس از ما (امت محمد (ص)) دوزخی

̶ و شقی ‌و زیان کار کسی است که خود بر علیه ‌و بر ضرر خویش به معصیت حق پرداخته ‌و توبه نکرده ‌و سعادتمند ‌و رستگار بهشتی کسی است که فرمانبر حق ‌و راغب ‌و مشتاق به سوی خداست.

̶ و باز ستایش خدای متعال را ‌آن ستایش ‌و حمدی که مقرب ترین فرشتگان او ‌و بهترین خلق او بر ذات پاکش کنند ‌و پسندیده تر حمدکنندگان نزد حضرتش به جای آرند

̶ حمدی که فضیلت ‌و برتری ‌آن بر سایر حمد ‌و ثناها مانند برتری پروردگار بر تمام خلق باشد

̶ پس از ‌آن محامد باز خدا را حمد کنیم در مقابل هر نعمتی که از او به ما عطا شده ‌و بر جمیع گذشتگان ‌و بازماندگان بندگانش عطا کرده حمدی که عدد ‌آن مانند جمیع موجوداتی که علم بی انتهایش بر آنها احاطه دارد (بی حد ‌و نهایت) باشد ‌و در مقابل هر یک از ‌آن موجودات به اضعاف مضاعف همه آنها خدا را حمد ‌و ستایش کنیم حمدی که ابدی ‌و سرمدی ‌و تا انتهای روز قیامت رسد

̶ حمدی که حدش بی نهایت ‌و حسابش بی شمار ‌و مقدارش نامتناهی ‌و زمانش نامنقطع باشد

̶ حمدی که ما را به مقام طاعتش واصل گرداند ‌و موجب عفو ‌و سبب رضا ‌و خشنودی ‌و وسیله مغفرت ‌و آمرزش او گردد حمدی که ما را راه نما به سوی بهشت او (که دار سعادت ابد است) شود ‌و از نقمت ‌و عذابش محفوظ دارد ‌و از (آتش دوزخ قهر و) غضبش ایمن گرداند ‌و ‌آن حمد ما را بر طاعت ‌و بندگیش موید ‌و موفق بدارد ‌و از معصیتش مانع گردد ‌و بر ادای حق ربوبیت ‌و انجام وظائف عبودیت یاری کند

̶ حمدی که ما به ‌آن حمد سعادت یابیم که در زمره ‌ی اهل سعادت از اولیای حق ‌و دوستان خدا باشیم ‌و در صف شهیدان به تیغ دشمنان خدا محشور شویم (و ما به حمد ‌و ثنای حق از لطف ‌و کرمش تمام این حوائج را می طلبیم) که البته او ولی خلق ‌و سلطان ملک وجود ‌و خدای ستوده صفات است.