وَسُئِلَ عَنِ الْخَيْرِ مَا هُوَ؟ فَقَالَ: لَيْسَ الْخَيْرُ أَنْ يَكْثُرَ مَالُكَ وَوَلَدُكَ، وَلَكِنَّ الْخَيْرَ أَنْ يَكْثُرَ عِلْمُكَ وَأَنْ يَعْظُمَ حِلْمُكَ وَأَنْ تُبَاهِيَ النَّاسَ بِعِبَادَةِ رَبِّكَ؛ فَإِنْ أَحْسَنْتَ حَمِدْتَ اللَّهَ وَإِنْ أَسَأْتَ اسْتَغْفَرْتَ اللَّهَ؛ وَلَا خَيْرَ فِي الدُّنْيَا إِلَّا لِرَجُلَيْنِ، رَجُلٍ أَذْنَبَ ذُنُوباً فَهُوَ يَتَدَارَكُهَا بِالتَّوْبَةِ، وَرَجُلٍ يُسَارِعُ فِي الْخَيْرَاتِ.
و از او درباره خیر پرسیدند که چیست؟ گفت: خیر این نیست که مال و فرزند تو زیاد شود، بلکه خیر این است که علم تو زیاد شود و حلم تو بزرگ شود و مردم را به عبادت پروردگارت مباهت کنی؛ پس اگر نیکی کردی خداوند را شکر کردی و اگر بدی کردی خداوند را طلب forgiveness کردی؛ و در دنیا خیری نیست مگر برای دو مرد، مردی که گناهان زیادی کرده و با توبه آن را جبران میکند، و مردی که در نیکیها عجله دارد.