وَحَكَى عَنْهُ أَبُو جَعْفَرٍ مُحَمَّدُ بْنُ عَلِيٍّ الْبَاقِرُ (عليه السلام) أَنَّهُ (عليه السلام) قَالَ: كَانَ فِي الْأَرْضِ أَمَانَانِ مِنْ عَذَابِ اللَّهِ وَقَدْ رُفِعَ أَحَدُهُمَا فَدُونَكُمُ الْآخَرَ فَتَمَسَّكُوا بِهِ؛ أَمَّا الْأَمَانُ الَّذِي رُفِعَ فَهُوَ رَسُولُ اللَّهِ (صلى الله عليه وآله)، وَأَمَّا الْأَمَانُ الْبَاقِي فَالاسْتِغْفَارُ؛ قَالَ اللَّهُ تَعَالَى "وَما كانَ اللَّهُ لِيُعَذِّبَهُمْ وَأَنْتَ فِيهِمْ وَما كانَ اللَّهُ مُعَذِّبَهُمْ وَهُمْ يَسْتَغْفِرُونَ".
و ابوجعفر محمد بن علی باقر (علیه السلام) از او روایت کرد که (علیه السلام) گفت: در زمین دو امان از عذاب الهی بود و یکی از آنها را برداشتهاند، پس این یکی را بگیرید و به آن چنگ زنید؛ آن امانی که برداشته شده، پیامبر خدا (صلی الله علیه وآله) است، و آن امان باقی، استغفار است؛ خداوند سبحان میفرماید: "و خداوند آنها را عذاب نمیکند و تو در میانشان هست، و خداوند آنها را عذاب نمیکند و آنها استغفار میکنند".