وَقَالَ (عليه السلام): أُوصِيكُمْ بِخَمْسٍ لَوْ ضَرَبْتُمْ إِلَيْهَا آبَاطَ الْإِبِلِ لَكَانَتْ لِذَلِكَ أَهْلًا: لَا يَرْجُوَنَّ أَحَدٌ مِنْكُمْ إِلَّا رَبَّهُ؛ وَلَا يَخَافَنَّ إِلَّا ذَنْبَهُ؛ وَلَا يَسْتَحِيَنَّ أَحَدٌ مِنْكُمْ إِذَا سُئِلَ عَمَّا لَا يَعْلَمُ أَنْ يَقُولَ لَا أَعْلَمُ؛ وَلَا يَسْتَحِيَنَّ أَحَدٌ إِذَا لَمْ يَعْلَمِ الشَّيْءَ أَنْ يَتَعَلَّمَهُ؛ وَعَلَيْكُمْ بِالصَّبْرِ، فَإِنَّ الصَّبْرَ مِنَ الْإِيمَانِ كَالرَّأْسِ مِنَ الْجَسَدِ، وَلَا خَيْرَ فِي جَسَدٍ لَا رَأْسَ مَعَهُ، وَلَا فِي إِيمَانٍ لَا صَبْرَ مَعَهُ.
و گفت (علیه السلام): شما را به پنج چیز وصیت میکنم، اگر برای آنها به آبشخههای شتر بزنید، شایسته آن بود که: هیچکس از شما جز خداوند را امیدوار نباشد؛ و جز گناهش نباشد؛ و اگر کسی از شما سوال کرد از چیزی که نمیداند، شرم نکند که بگوید نمیدانم؛ و اگر کسی چیزی را نداند، شرم نکند که آن را بیاموزد؛ و بر شما صبر است، زیرا صبر از ایمان مثل سر از بدن است، و در بدنی که سر ندارد خیری نیست، و در ایمانی که صبر با آن نیست خیری نیست.