وَ مِنْ كَلَامٍ لَهُ (عليه السلام) لِلسَّائِلِ الشَّامِيِّ لَمَّا سَأَلَهُ: أَ كَانَ مَسِيرُنَا إِلَى الشَّامِ بِقَضَاءٍ مِنَ اللَّهِ وَ قَدَرٍ؟ بَعْدَ كَلَامٍ طَوِيلٍ هَذَا مُخْتَارُهُ: وَيْحَكَ، لَعَلَّكَ ظَنَنْتَ قَضَاءً لَازِماً وَ قَدَراً حَاتِماً! لَوْ كَانَ ذَلِكَ كَذَلِكَ لَبَطَلَ الثَّوَابُ وَ الْعِقَابُ وَ سَقَطَ الْوَعْدُ وَ الْوَعِيدُ. إِنَّ اللَّهَ سُبْحَانَهُ أَمَرَ عِبَادَهُ تَخْيِيراً وَ نَهَاهُمْ تَحْذِيراً، وَ كَلَّفَ يَسِيراً وَ لَمْ يُكَلِّفْ عَسِيراً، وَ أَعْطَى عَلَى الْقَلِيلِ كَثِيراً، وَ لَمْ يُعْصَ مَغْلُوباً وَ لَمْ يُطَعْ مُكْرِهاً، وَ لَمْ يُرْسِلِ الْأَنْبِيَاءَ لَعِباً وَ لَمْ يُنْزِلِ الْكُتُبَ لِلْعِبَادِ عَبَثاً، وَ لَا خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَ الْأَرْضَ وَ مَا بَيْنَهُمَا بَاطِلًا؛ "ذلِكَ ظَنُّ الَّذِينَ كَفَرُوا فَوَيْلٌ لِلَّذِينَ كَفَرُوا مِنَ النَّارِ".
و از سخنی او (علیه السلام) برای سوالشامی هنگامی که از او پرسید: سفر ما به شام با قضای الهی و قدر بود؟ پس از سخنی طولانی این گزینهای اوست: وای بر تو، شاید فکر کردی قضای لازمی و قدر حتمی! اگر چنین بود، پاداش و عذاب باطل میشد و وعده و تهدید سقوط میکرد. خداوند سبحان بندگانش را انتخاب کرد و با اندرز باز داشت، و وظیفهای آسان بر آنان گذاشت و وظیفهای سنگین نگذاشت، و بر اندک بسیار بخشید، و بر کسی که غالب شده معصوم نگذاشت، و بر کسی که مجبور شده اطاعت نکرد، و پیامبران را برای بازی نفرستاد و کتابها را برای بندگان برای عبث نازل نکرد، و آسمانها و زمین و آنچه بین آنهاست را بیهوده نخواند؛ "این گمان کافران است، وای بر کافران از آتش".