وَ مِنْ خَبَرِ ضِرَارِ بْنِ حَمْزَةَ الضَّبَائِيِّ عِنْدَ دُخُولِهِ عَلَى مُعَاوِيَةَ وَ مَسْأَلَتِهِ لَهُ عَنْ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ (عليه السلام)، وَ قَالَ فَأَشْهَدُ لَقَدْ رَأَيْتُهُ فِي بَعْضِ مَوَاقِفِهِ وَ قَدْ أَرْخَى اللَّيْلُ سُدُولَهُ وَ هُوَ قَائِمٌ فِي مِحْرَابِهِ، قَابِضٌ عَلَى لِحْيَتِهِ، يَتَمَلْمَلُ تَمَلْمُلَ السَّلِيمِ وَ يَبْكِي بُكَاءَ الْحَزِينِ وَ [هُوَ] يَقُولُ:
يَا دُنْيَا يَا دُنْيَا، إِلَيْكِ عَنِّي؛ أَ بِي تَعَرَّضْتِ؟ أَمْ إِلَيَّ تَشَوَّقْتِ؟ لَا حَانَ حِينُكِ؛ هَيْهَاتَ، غُرِّي غَيْرِي؛ لَا حَاجَةَ لِي فِيكِ؛ قَدْ طَلَّقْتُكِ ثَلَاثاً لَا رَجْعَةَ فِيهَا. فَعَيْشُكِ قَصِيرٌ وَ خَطَرُكِ يَسِيرٌ وَ أَمَلُكِ حَقِيرٌ. آهِ مِنْ قِلَّةِ الزَّادِ وَ طُولِ الطَّرِيقِ وَ بُعْدِ السَّفَرِ وَ عَظِيمِ الْمَوْرِدِ!
و از خبر ضُرار بن حمزه ضُبائی هنگام ورودش بر معاویه و سوالش از او درباره امیرالمؤمنین (علیه السلام)، و گفت: شهادت میدهم که او را در برخی از مقابلهایش دیدم و شب پراکنده شده بود و او در محراب ایستاده بود، دست بر لبانش گرفته بود، مثل سالمی تمتمل میکرد و مثل اندوهباری میگریست و میگفت:
ای دنیا ای دنیا، از من رویگردان باشی؟ به من توجه کردهای؟ زمان تو نرسیده است؛ نه، غرور بر خودت مسلط شو؛ به تو نیاز ندارم؛ سه بار طلاقت دادم و بازگشت در آن نیست. عمر تو کوتاه است و خطرت سبک و امالت حقیر است. آه از کم بودن زاد و راه طولانی و سفر دور و خطر بزرگ!