وَقَالَ (عليه السلام): مَا كَانَ اللَّهُ لِيَفْتَحَ عَلَى عَبْدٍ بَابَ الشُّكْرِ، وَيُغْلِقَ عَنْهُ بَابَ الزِّيَادَةِ؛ وَلَا لِيَفْتَحَ عَلَى عَبْدٍ بَابَ الدُّعَاءِ، وَيُغْلِقَ عَنْهُ بَابَ الْإِجَابَةِ؛ وَلَا لِيَفْتَحَ لِعَبْدٍ بَابَ التَّوْبَةِ، وَيُغْلِقَ عَنْهُ بَابَ الْمَغْفِرَةِ.
الترجمة
و گفت (علیه السلام): خداوند هرگز بر بنده درهای شکر را باز نگذارد و درهای افزون را ببندد؛ و هرگز بر بنده درهای دعا را باز نگذارد و درهای استجابت را ببندد؛ و هرگز بر بنده درهای توبه را باز نگذارد و درهای مغفرت را ببندد.