وَقَالَ (عليه السلام) لِبَعْضِ أَصْحَابِهِ فِي عِلَّةٍ اعْتَلَّهَا: جَعَلَ اللَّهُ مَا كَانَ مِنْ شَكْوَاكَ حَطّاً لِسَيِّئَاتِكَ، فَإِنَّ الْمَرَضَ لَا أَجْرَ فِيهِ وَلَكِنَّهُ يَحُطُّ السَّيِّئَاتِ وَيَحُتُّهَا حَتَّ الْأَوْرَاقِ، وَإِنَّمَا الْأَجْرُ فِي الْقَوْلِ بِاللِّسَانِ وَالْعَمَلِ بِالْأَيْدِي وَالْأَقْدَامِ. وَإِنَّ اللَّهَ سُبْحَانَهُ يُدْخِلُ بِصِدْقِ النِّيَّةِ وَالسَّرِيرَةِ الصَّالِحَةِ مَنْ يَشَاءُ مِنْ عِبَادِهِ الْجَنَّةََ.
حاشية السيد الشريف الرضي «ره»:
قال الرضي رحمه الله تعالى و أقول صدق (عليه السلام)، إن المرض لا أجر فيه لأنه ليس من قبيل ما يستحق عليه العوض لأن العوض يستحق على ما كان في مقابلة فعل الله تعالى بالعبد من الآلام و الأمراض و ما يجري مجرى ذلك و الأجر و الثواب يستحقان على ما كان في [مقابل] مقابلة فعل العبد، فبينهما فرق قد بيّنه (عليه السلام) كما يقتضيه علمه الثاقب و رأيه الصائب.
و گفت (علیه السلام) به یکی از دوستانش در بیماری که به او دست داده بود: خداوند آنچه از شکایت تو بود را به گناهانت تبدیل کرد، زیرا بیماری، پاداشی در خود ندارد، اما گناهان را پاک میکند و از بین میبرد تا برگها، و پاداش تنها در گفتن با زبان و کار با دست و پا است. و خداوند سبحانه و تعالی، با صدق نیّت و پنهانکاری نیک، هر کس را از بندگانش که خواهد، بهشت میبرد.
حاشیه سید شرف الرضی (ره):
سید شرف الرضی گفت: خداوند او را رحمت کند، و من میگویم راست گفت (علیه السلام)، زیرا بیماری پاداشی در خود ندارد، چون که از قبیل آنچه برابر عمل خداوند با بندگ از آلام و بیماریها و آنچه جایگزین آن شده است، پاداش داده میشود، و پاداش و ثواب بر آن داده میشود که برابر عمل بندگ باشد، پس میان این دو فرقی است که (علیه السلام) آن را بیان کرد، همانگونه که علم ژرف و نظر اوستوار آن را اقتضا میکند.