وَقَالَ (عليه السلام) لِقَائِلٍ قَالَ بِحَضْرَتِهِ "أَسْتَغْفِرُ اللَّهَ": ثَكِلَتْكَ أُمُّكَ، أَتَدْرِي مَا الِاسْتِغْفَارُ؟ الِاسْتِغْفَارُ دَرَجَةُ الْعِلِّيِّينَ وَهُوَ اسْمٌ وَاقِعٌ عَلَى سِتَّةِ مَعَانٍ: أَوَّلُهَا النَّدَمُ عَلَى مَا مَضَى، وَالثَّانِي الْعَزْمُ عَلَى تَرْكِ الْعَوْدِ إِلَيْهِ أَبَداً، وَالثَّالِثُ أَنْ تُؤَدِّيَ إِلَى الْمَخْلُوقِينَ حُقُوقَهُمْ حَتَّى تَلْقَى اللَّهَ أَمْلَسَ لَيْسَ عَلَيْكَ تَبِعَةٌ، وَالرَّابِعُ أَنْ تَعْمِدَ إِلَى كُلِّ فَرِيضَةٍ عَلَيْكَ ضَيَّعْتَهَا فَتُؤَدِّيَ حَقَّهَا، وَالْخَامِسُ أَنْ تَعْمِدَ إِلَى اللَّحْمِ الَّذِي نَبَتَ عَلَى السُّحْتِ فَتُذِيبَهُ بِالْأَحْزَانِ حَتَّى تُلْصِقَ الْجِلْدَ بِالْعَظْمِ وَيَنْشَأَ بَيْنَهُمَا لَحْمٌ جَدِيدٌ، وَالسَّادِسُ أَنْ تُذِيقَ الْجِسْمَ أَلَمَ الطَّاعَةِ كَمَا أَذَقْتَهُ حَلَاوَةَ الْمَعْصِيَةِ؛ فَعِنْدَ ذَلِكَ تَقُولُ: "أَسْتَغْفِرُ اللَّهَ".
و گفت (علیه السلام) برای کسی که در حضورش گفت "استغفر الله": مادرت را سوگند، آیا میدانی استغفار چیست؟ استغفار مرتبهی اهل کمال است و نامی است که بر شمع معانی نهاده شده: اول آن پشیمانی بر گذشته، و دوم عزم ترک بازگشت به آن تا ابد، و سوم آنکه به مخلوقان حقّ آنها را بپردازی تا پیش از خداوند لخت و بیبار بیایی، و چهارم آنکه به هر واجبی که ترک کردهای بروی و حقّ آن را ادا کنی، و پنجم آنکه به گوشتی که بر ربا رشد کرده بروی و آن را با اندوهها ذوب کنی تا پوست به استخوان بچسبد و بین آنها گوشت جدیدی پدید آید، و ششم آنکه بدن را درد طاعت را بچشانی، چنانکه گناه را چشیدهای؛ پس آنگاه بگویی: "استغفر الله".