وَقَالَ لِابْنِهِ الْحَسَنِ (عليهماالسلام): لَا تُخَلِّفَنَّ وَرَاءَكَ شَيْئاً مِنَ الدُّنْيَا، فَإِنَّكَ تَخَلِّفُهُ لِأَحَدِ رَجُلَيْنِ: إِمَّا رَجُلٌ عَمِلَ فِيهِ بِطَاعَةِ اللَّهِ، فَسَعِدَ بِمَا شَقِيتَ بِهِ؛ وَإِمَّا رَجُلٌ عَمِلَ فِيهِ بِمَعْصِيَةِ اللَّهِ، فَشَقِيَ بِمَا جَمَعْتَ لَهُ، فَكُنْتَ عَوْناً لَهُ عَلَى مَعْصِيَتِهِ؛ وَلَيْسَ أَحَدُ هَذَيْنِ حَقِيقاً أَنْ تُؤْثِرَهُ عَلَى نَفْسِكَ.
قَالَ الرَّضِيُّ وَيُرْوَى هَذَا الْكَلَامُ عَلَى وَجْهٍ آخَرَ وَ هُوَ:
أَمَّا بَعْدُ، فَإِنَّ الَّذِي فِي يَدِكَ مِنَ الدُّنْيَا قَدْ كَانَ لَهُ أَهْلٌ قَبْلَكَ وَهُوَ صَائِرٌ إِلَى أَهْلٍ بَعْدَكَ، وَإِنَّمَا أَنْتَ جَامِعٌ لِأَحَدِ رَجُلَيْنِ: رَجُلٍ عَمِلَ فِيمَا جَمَعْتَهُ بِطَاعَةِ اللَّهِ، فَسَعِدَ بِمَا شَقِيتَ بِهِ، أَوْ رَجُلٍ عَمِلَ فِيهِ بِمَعْصِيَةِ اللَّهِ، فَشَقِيتَ بِمَا جَمَعْتَ لَهُ؛ وَلَيْسَ أَحَدُ هَذَيْنِ أَهْلًا أَنْ تُؤْثِرَهُ عَلَى نَفْسِكَ، وَلَا أَنْ تَحْمِلَ لَهُ عَلَى ظَهْرِكَ؛ فَارْجُ لِمَنْ مَضَى رَحْمَةَ اللَّهِ، وَلِمَنْ بَقِيَ رِزْقَ اللَّهِ.
و به فرزندش حسن (علیهما السلام) گفت: چیزی از دنیا پشت سرت باقی نگذار، زیرا آن را برای یکی از دو مرد باقی میگذاری: یا مردی که در آن به طاعت خدا عمل کرده، و در شقاوتی که به خاطر آن به سختی افتاده، شاد میشود؛ یا مردی که در آن به معصیت خدا عمل کرده، و در شقاوتی که برای او جمع کرده، شقاوت میشود، و تو در معصیت او یاریگر بودهای؛ و هیچ یک از این دو شایسته آن نیست که ترجیحش بر خودت دهی.
الرضا گفته است و این سخن به صورت دیگری روایت شده است:
اما بعد، آنچه در دست تو از دنیاست، پیش از تو اهل داشته و پس از تو به اهل دیگری در راه است، و تو فقط برای یکی از دو مرد جمعآوری میکنی: مردی که در آنچه جمع کردهای به طاعت خدا عمل کرده، و در شقاوتی که به خاطر آن به سختی افتاده، شاد شده است، یا مردی که در آن به معصیت خدا عمل کرده، و تو در شقاوتی که برای او جمع کردهای، به سختی افتادهای؛ و هیچ یک از این دو شایسته آن نیست که ترجیحش بر خودت دهی، و بر دوشت حمل کنی؛ پس برای گذشتگان رحمت خدا و برای باقیمانندگان رزق خدا آرزو کن.