وَقَالَ (عليه السلام) فِي صِفَةِ الدُّنْيَا: تَغُرُّ، وَتَضُرُّ، وَتَمُرُّ؛ إِنَّ اللَّهَ تَعَالَى لَمْ يَرْضَهَا ثَوَاباً لِأَوْلِيَائِهِ، وَلَا عِقَاباً لِأَعْدَائِهِ؛ وَإِنَّ أَهْلَ الدُّنْيَا كَرَكْبٍ، بَيْنَا هُمْ حَلُّوا إِذْ صَاحَ بِهِمْ سَائِقُهُمْ، فَارْتَحَلُوا.
الترجمة
و در توصیف دنیا گفت: فریبنده، زیانآور و گذرا است؛ خداوند علا بر اینکه دنیا را پاداش اولیایش و عذاب دشمنانش قرار نداده است؛ و مردم دنیا مانند کاروانی هستند، در حالی که استراحت کردهاند، ناگهان سائقشان فریاد میزند و آنان حرکت میکنند.