وَقَالَ (عليه السلام) لِعَمَّارِ بْنِ يَاسِرٍ، وَقَدْ سَمِعَهُ يُرَاجِعُ الْمُغِيرَةَ بْنَ شُعْبَةَ كَلَاماً: دَعْهُ يَا عَمَّارُ، فَإِنَّهُ لَمْ يَأْخُذْ مِنَ الدِّينِ إِلَّا مَا قَارَبَهُ مِنَ الدُّنْيَا، وَعَلَى عَمْدٍ لَبَسَ عَلَى نَفْسِهِ، لِيَجْعَلَ الشُّبُهَاتِ عَاذِراً لِسَقَطَاتِهِ.
Translation
و گفت (علیه السلام) به عمار بن یاسر، و او را شنیده بود که به مغیره بن شعبه سخن بازمیگفت: او را بگذار ای عمار، زیرا او از دین جز آنچه از دنیا به آن نزدیک است، نگرفته، و با خود دست و پا زده تا به خود تظاهر کند، تا شبهات را عذر برای سقوطهایش قرار دهد.