وَقَالَ (عليه السلام) لِبَعْضِ مُخَاطِبِيهِ وَقَدْ تَكَلَّمَ بِكَلِمَةٍ يُسْتَصْغَرُ مِثْلُهُ عَنْ قَوْلِ مِثْلِهَا: لَقَدْ طِرْتَ شَكِيراً وَهَدَرْتَ سَقْباً.
حاشية السيد الشريف الرضي «ره»:
قال الرضي: والشكير هاهنا: أول ما ينبت من ريش الطائر قبل أن يقوى ويستحصف، والسقب الصغير من الإبل ولا يهدر إلا بعد أن يستفحل.
الترجمة
و گفت (علیه السلام) به بعضی از مخاطبانش و او به سخنی کوچک گفته بود که چنین سخنی از او کوچک شمرده میشد: تو را به خدا، چنان کردی که پرندهای جوانی و شتری نابالغی.
حاشیه سید شرفرضی (ره):
سید شرفرضی گفت: شکیر در اینجا: اول چیزی است که پرنده از پرش روی میآورد قبل از آنکه قوی و مستحکم شود، و السقب کوچک از شتر است و تنها پس از آن که قوی و بزرگ شود هدر میرود.