وَقَالَ (عليه السلام): إِنَّ لِلْوَلَدِ عَلَى الْوَالِدِ حَقّاً، وَإِنَّ لِلْوَالِدِ عَلَى الْوَلَدِ حَقّاً؛ فَحَقُّ الْوَالِدِ عَلَى الْوَلَدِ أَنْ يُطِيعَهُ فِي كُلِّ شَيْءٍ إِلَّا فِي مَعْصِيَةِ اللَّهِ سُبْحَانَهُ، وَحَقُّ الْوَلَدِ عَلَى الْوَالِدِ أَنْ يُحَسِّنَ اسْمَهُ وَيُحَسِّنَ أَدَبَهُ وَيُعَلِّمَهُ الْقُرْآنَ.
ترجمه
و گفت (علیه السلام): البته برای فرزند بر پدر حق است، و البته برای پدر بر فرزند حق است؛ پس حق پدر بر فرزند آن است که در هر امری جز معصیت خداوند عزوجل از او اطاعت کند، و حق فرزند بر پدر آن است که نامش را نیکو کند و آدابش را نیکو سازد و قرآن به او بیاموزد.