وقال (عليه السلام): الْكـَلاَمُ فِي وَثَاقِكَ مَا لَـمْ تَتَكَلَّمْ بِهِ؛ فَإِذَا تَكَـلَّمْتَ بِهِ، صِرْتَ وَثَاقِهِ؛ فَاخْزُنْ لِسَانَكَ، كَمَا تَخْزُنُ ذَهَبَكَ وَوَرِقَكَ؛ فَرُبَّ كَلِمَة سَلَبَتْ نِعْمَةً وَجَلَبَتْ نِقْمَةً.
ترجمه
و گفت (علیه السلام): کلام در زنجیر توست تا آن را نگوئی؛ پس وقتی آن را گفتی، خود زنجیر آن شوی؛ پس زبانت را نگاه دار، همچون طلا و نقرهات را نگاه میداری؛ که بسیاری کلمهای نعمتی را بربود و عذابی را فراهم کرد.