وَقَالَ (عليه السلام) لِابْنِهِ الْحَسَنِ (عليه السلام): يَا بُنَيَّ احْفَظْ عَنِّي أَرْبَعاً وَأَرْبَعاً، لَا يَضُرُّكَ مَا عَمِلْتَ مَعَهُنَّ: إِنَّ أَغْنَى الْغِنَى الْعَقْلُ، وَأَكْبَرَ الْفَقْرِ الْحُمْقُ، وَأَوْحَشَ الْوَحْشَةِ الْعُجْبُ، وَأَكْرَمَ الْحَسَبِ حُسْنُ الْخُلُقِ.
يَا بُنَيَّ إِيَّاكَ وَمُصَادَقَةَ الْأَحْمَقِ، فَإِنَّهُ يُرِيدُ أَنْ يَنْفَعَكَ فَيَضُرُّكَ؛ وَإِيَّاكَ وَمُصَادَقَةَ الْبَخِيلِ، فَإِنَّهُ يَقْعُدُ عَنْكَ أَحْوَجَ مَا تَكُونُ إِلَيْهِ؛ وَإِيَّاكَ وَ مُصَادَقَةَ الْفَاجِرِ، فَإِنَّهُ يَبِيعُكَ بِالتَّافِهِ؛ وَإِيَّاكَ وَمُصَادَقَةَ الْكَذَّابِ، فَإِنَّهُ كَالسَّرَابِ يُقَرِّبُ عَلَيْكَ الْبَعِيدَ وَيُبَعِّدُ عَلَيْكَ الْقَرِيبَ.
و گفت (علیه السلام) به فرزندش حسن (علیه السلام): ای پسرم، چهار چیز و چهار چیز را از من حفظ کن، با آنها هیچ بهرهای به تو نمیرسد: غنیترین غنا، عقل است و بزرگترین فقر، جهل است و وحشتناکترین وحشت، خودبینی است و شریفترین نسب، خوبی خلق است.
ای پسرم، از دوستی احمز بپرهیز، که میخواهد به تو سود برساند و به تو ضرر میرساند؛ و از دوستی بخیل بپرهیز، که در تنگترین لحظهای که به او نیاز داری، از تو رویگردان میشود؛ و از دوستی فاجر بپرهیز، که تو را با بیارزشی میفروشد؛ و از دوستی دروغگو بپرهیز، که همچون سراب، دور را به نزدیک تو میآورد و نزدیک را به دور تو میراند.