وَقَالَ (عليه السلام): يَا ابْنَ آدَمَ، الرِّزْقُ رِزْقَانِ: رِزْقٌ تَطْلُبُهُ، وَرِزْقٌ يَطْلُبُكَ، فَإِنْ لَمْ تَأْتِهِ، أَتَاكَ؛ فَلَا تَحْمِلْ هَمَّ سَنَتِكَ عَلَى هَمِّ يَوْمِكَ! كَفَاكَ كُلُّ يَوْمٍ عَلَى مَا فِيهِ؛ فَإِنْ تَكُنِ السَّنَةُ مِنْ عُمُرِكَ، فَإِنَّ اللَّهَ تَعَالَى سَيُؤْتِيكَ فِي كُلِّ غَدٍ جَدِيدٍ مَا قَسَمَ لَكَ، وَإِنْ لَمْ تَكُنِ السَّنَةُ مِنْ عُمُرِكَ، فَمَا تَصْنَعُ بِالْهَمِّ فِيمَا لَيْسَ لَكَ؛ وَلَنْ يَسْبِقَكَ إِلَى رِزْقِكَ طَالِبٌ، وَلَنْ يَغْلِبَكَ عَلَيْهِ غَالِبٌ، وَلَنْ يُبْطِئَ عَنْكَ مَا قَدْ قُدِّرَ لَكَ.
حاشية السيد الشريف الرضي «ره»:
قال الرضي: وقد مضى هذا الكلام فيما تقدم من هذا الباب إلا أنه هاهنا أوضح وأشرح، فلذلك كررناه على القاعدة المقررة في أول الكتاب.
و گفت (علیه السلام): ای بنی آدم، رزق دو نوع است: رزقی که تو به دنبالش هستی، و رزقی که به دنبالت است؛ پس اگر به آن نرسی، به تو میرسد؛ پس بارِ نگرانی سالت را بر بارِ نگرانی روزت تحمل مکن! هر روز برای آنچه در آن است، کافی توست؛ پس اگر سال از عمرت باشد، خداوند عزوجل در هر فردای تازه، آنچه برایت قسمت کرده، به تو میدهد، و اگر سال از عمرت نباشد، با نگرانی آنچه برایت نیست چه میکنی؟ و هیچ طالبی به رزقت پیشی نمیگیرد، و هیچ غالبی برت غلبه نمیکند، و آنچه برایت مقدر شده، از تو عقب نمیماند.
حاشیه سید شرفرضی (ره):
سید شرفرضی گفت: این سخن پیشتر در همین باب آمده است، لیکن اینجا روشنتر و گستردهتر است، به همین دلیل آن را بر اساس قاعدهای که در آغاز کتاب مقرر است تکرار کردیم.