وَقَالَ (عليه السلام): وقد لقيه عند مسيره إلى الشام دهاقين الأنبار، فترجّلوا له واشتدّوا بين يديه، فقال: مَا هَذَا الَّذِي صَنَعْتُمُوهُ؟ فَقَالُوا: خُلُقٌ مِنَّا نُعَظِّمُ بِهِ أُمَرَاءَنَا. فَقَالَ: وَاللَّهِ مَا يَنْتَفِعُ بِهَذَا أُمَرَاؤُكُمْ! وَإِنَّكُمْ لَتَشُقُّونَ عَلَى أَنْفُسِكُمْ فِي دُنْيَاكُمْ وَتَشْقَوْنَ بِهِ فِي آخِرَتِكُمْ، وَمَا أَخْسَرَ الْمَشَقَّةَ وَرَاءَهَا الْعِقَابُ، وَأَرْبَحَ الدَّعَةَ مَعَهَا الْأَمَانُ مِنَ النَّار!
و گفت (علیه السلام): و او را در سفر به شام، دانشمندان انبار دیدند، برایش از شتر پیاده شدند و پیش رویش زانو زدند، فرمود: این کار را که کردید چیست؟ گفتند: این اخلاقی است که ما با آن امیرانمان را بزرگ میداریم. فرمود: و به خداوند قسم، امیران شما از این بهرهای نمیبرند! و شما در دنیای خود بر خودتان سخت میگذارید و در آخرت نیز بدتر میگذارید، و چه زیانبار است مشقتی که پاداشش عذاب است، و چه سودمند است آرامشی که همراهش امن از آتش است!