وَقَالَ (عليه السلام): يَا أَيُّهَا النَّاسُ مَتَاعُ الدُّنْيَا حُطَامٌ مُوبِئٌ، فَتَجَنَّبُوا مَرْعَاهُ، قُلْعَتُهَا أَحْظَى مِنْ طُمَأْنِينَتِهَا وَبُلْغَتُهَا أَزْكَى مِنْ ثَرْوَتِهَا [اثراثها]. حُكِمَ عَلَى مُكْثِرٍ مِنْهَا بِالْفَاقَةِ، وَأُعِينَ مَنْ غَنِيَ عَنْهَا بِالرَّاحَةِ [بالرّحمة]. مَنْ رَاقَهُ زِبْرِجُهَا أَعْقَبَتْ نَاظِرَيْهِ كَمَهاً، وَمَنِ اسْتَشْعَرَ الشَّغَفَ بِهَا مَلَأَتْ ضَمِيرَهُ أَشْجَاناً، لَهُنَّ رَقْصٌ عَلَى سُوَيْدَاءِ قَلْبِهِ هَمٌّ يَشْغَلُهُ وَغَمٌّ يَحْزُنُهُ، كَذَلِكَ حَتَّى يُؤْخَذَ بِكَظَمِهِ، فَيُلْقَى بِالْفَضَاءِ مُنْقَطِعاً أَبْهَرَاهُ، هَيِّناً عَلَى اللَّهِ فَنَاؤُهُ وَعَلَى الْإِخْوَانِ إِلْقَاؤُهُ؛ وَإِنَّمَا يَنْظُرُ الْمُؤْمِنُ إِلَى الدُّنْيَا بِعَيْنِ الِاعْتِبَارِ وَيَقْتَاتُ مِنْهَا بِبَطْنِ الِاضْطِرَارِ وَيَسْمَعُ فِيهَا بِأُذُنِ الْمَقْتِ وَالْإِبْغَاضِ؛ إِنْ قِيلَ أَثْرَى، قِيلَ أَكْدَى! وَإِنْ فُرِحَ [فرج] لَهُ بِالْبَقَاءِ، حُزِنَ لَهُ بِالْفَنَاءِ؛ هَذَا وَلَمْ يَأْتِهِمْ يَوْمٌ فِيهِ يُبْلِسُونَ.
و گفت (علیه السلام): ای مردم، مایه دنیا تباهیبار و پر از مرگ است، پس از مرتعش دوری کنید، رستگاری از آن بر آرامشش ارجحتر است و پاکیزهاش از ثروتش [اثراثش] بهتر است. بر کسی که از آن زیاد کرده، فقر حکم شده، و بر کسی که از آن بینیاز است، راحتی [رحمت] داده شده. هر که آن را زیبا دید، چشمانش را کوری فرا خواهد گرفت، و هر که شوقش را احساس کرد، ضمیرش را اندوههای فراوانی پر خواهد کرد. برایشان رقصی بر سیاهی قلبش است، همواره او را مشغول و غمگین میکند؛ تا آنکه به خفظش گرفته شود، و در فضای باز تنیده رها شود؛ نابودی او برای خدا آسان است و انداختنش بر برادران؛ و مؤمن به دنیا با چشم عبرت نگریسته و از آن با شکم ضرورت تغذیه میکند و با گوش نفرت و بغض به آن گوش میدهد؛ اگر ثروتمند خوانده شود، سختتر خوانده میشود! و اگر به بقایش شادماند، به فناش اندوهگین میشود؛ این حال است و روزی به آنان نرسیده که در آن به بنبست رسند.