وَقَالَ (عليه السلام): مَنْ نَظَرَ فِي عَيْبِ نَفْسِهِ اشْتَغَلَ عَنْ عَيْبِ غَيْرِهِ؛ وَمَنْ رَضِيَ بِرِزْقِ اللَّهِ لَمْ يَحْزَنْ عَلَى مَا فَاتَهُ؛ وَمَنْ سَلَّ سَيْفَ الْبَغْيِ قُتِلَ بِهِ؛ وَمَنْ كَابَدَ [كايَدَ] الْأُمُورَ عَطِبَ؛ وَمَنِ اقْتَحَمَ اللُّجَجَ غَرِقَ؛ وَمَنْ دَخَلَ مَدَاخِلَ السُّوءِ اتُّهِمَ؛ وَمَنْ كَثُرَ كَلَامُهُ كَثُرَ خَطَؤُهُ، وَمَنْ كَثُرَ خَطَؤُهُ قَلَّ حَيَاؤُهُ، وَمَنْ قَلَّ حَيَاؤُهُ قَلَّ وَرَعُهُ، وَمَنْ قَلَّ وَرَعُهُ مَاتَ قَلْبُهُ، وَمَنْ مَاتَ قَلْبُهُ دَخَلَ النَّارَ؛ وَمَنْ نَظَرَ فِي عُيُوبِ النَّاسِ فَأَنْكَرَهَا، ثُمَّ رَضِيَهَا لِنَفْسِهِ، فَذَلِكَ الْأَحْمَقُ بِعَيْنِهِ؛ وَالْقَنَاعَةُ مَالٌ لَا يَنْفَدُ؛ وَمَنْ أَكْثَرَ مِنْ ذِكْرِ الْمَوْتِ رَضِيَ مِنَ الدُّنْيَا بِالْيَسِيرِ؛ وَمَنْ عَلِمَ أَنَّ كَلَامَهُ مِنْ عَمَلِهِ، قَلَّ كَلَامُهُ إِلَّا فِيمَا يَعْنِيهِ.
و گفت (علیه السلام): کسی که به عیب خود نگرید، از عیب دیگران غافل میشود؛ و کسی که از رزق خدا راضی بود، بر از دست دادهاش حزن نخواهد داشت؛ و کسی که شمشیر ستم برآورد، با آن کشته میشود؛ و کسی که با امور جنگید، نابود میشود؛ و کسی که در دریاها غرق شد؛ و کسی که به راههای بد وارد شد، متهم شمرده میشود؛ و کسی که سخنش زیاد شد، خطایش زیاد شد، و کسی که خطایش زیاد شد، حیا کم شد، و کسی که حیا کم شد، تقوا کم شد، و کسی که تقوا کم شد، قلبش مرد، و کسی که قلبش مرد، وارد آتش میشود؛ و کسی که به عیوب مردم نگاه کند و آن را نکوهش کند، سپس برای خود بپذیرد، در نظرش احمق است؛ و قناعت، اموال بادوامی است که پایان نمیپذیرد؛ و کسی که بیشتر از مرتّب مرگ یاد کند، از دنیا با چیز اندک راضی میشود؛ و کسی که بداند سخنش از عملش است، سخنش جز در آنچه به او مربوط است، کم میشود.