وَقَالَ (عليه السلام): مَعَاشِرَ النَّاسِ [المسلمين]، اتَّقُوا اللَّهَ، فَكَمْ مِنْ مُؤَمِّلٍ مَا لَا يَبْلُغُهُ، وَبَانٍ مَا لَا يَسْكُنُهُ، وَجَامِعٍ مَا سَوْفَ يَتْرُكُهُ، وَلَعَلَّهُ مِنْ بَاطِلٍ جَمَعَهُ وَمِنْ حَقٍّ مَنَعَهُ، أَصَابَهُ حَرَاماً وَاحْتَمَلَ بِهِ آثَاماً، فَبَاءَ بِوِزْرِهِ وَقَدِمَ عَلَى رَبِّهِ آسِفاً لَاهِفاً، قَدْ خَسِرَ الدُّنْيا وَالْآخِرَةَ؛ "ذلِكَ هُوَ الْخُسْرانُ الْمُبِينُ".
و گفت (علیه السلام): ای مردم [مسلمانان]، از خدا بترسید، که چه بسیار کسی که به چیزی امیدوار است که به آن نمیرسد، و به چیزی میپرد که در آن آرامش نمیکند، و چیزی جمع میکند که آن را ترخواهد گذاشت، و شاید از باطل آن را گردآورده و از حق آن را بازداشته، حرام به دست آورده و به سبب آن گناهان را بر دوش کشیده، پس با بار گناهش روبرو شده و پیش از پروردگارش نادم و خموش حاضر شده؛ این است زیان آشکار.