وَقَالَ (عليه السلام): الْأَقَاوِيلُ مَحْفُوظَةٌ، وَالسَّرَائِرُ مَبْلُوَّةٌ، وَكُلُّ نَفْسٍ بِما كَسَبَتْ رَهِينَةٌ. وَالنَّاسُ مَنْقُوصُونَ مَدْخُولُونَ، إِلَّا مَنْ عَصَمَ اللَّهُ؛ سَائِلُهُمْ مُتَعَنِّتٌ، وَمُجِيبُهُمْ مُتَكَلِّفٌ؛ يَكَادُ أَفْضَلُهُمْ رَأْياً، يَرُدُّهُ عَنْ فَضْلِ رَأْيِهِ الرِّضَى وَالسُّخْطُ؛ وَيَكَادُ أَصْلَبُهُمْ عُوداً، تَنْكَؤُهُ اللَّحْظَةُ وَتَسْتَحِيلُهُ الْكَلِمَةُ الْوَاحِدَة.
و گفت (علیه السلام): سخنان محفوظ میمانند، و اسرار آشکار میشوند، و هر نفس به آنچه کسب کرده، بدهکار است. و مردم از نظر ورودی ناقصاند، مگر آنکه خداوند از آنان محافظت کند؛ پرسشگر از آنان سختگیر است، و پاسخدهنده متکلف؛ بهترینشان از نظر نظر، به خشنودی و خشم، از برتری نظرش منصرف میشود؛ و سختترینشان از نظر چوب، با یک نگاه میشکند و با یک کلمه خمیر میشود.